Thaistickman
ยินดีต้อนรับ โปรดเข้าสู่ระบบครับเพื่อจะได้เห็นสิ่งอื่นๆที่ดีกว่า

Diary of Corpy : ไดอารี่ของคอร์ปี้

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down

Diary of Corpy : ไดอารี่ของคอร์ปี้

ตั้งหัวข้อ by ParRoMa on Tue 30 Jul 2013 - 17:59



Chapter 2.2 : New Weapon
ฉันขับรถกลับตึกTSMด้วยใบหน้าที่ยิ้มจนบาน ก็แหงล่ะ ในที่สุดก็ได้อาวุธเจ๋งๆมาซักที
คิดมาตั้งนานว่าจะใช้อะไร ฉันดริฟจอดรถอย่างเฉียบคม ก่อนจะลงมาจากรถแล้วพลางเอากล่องที่เก็บมีดมาถูๆไถ้ๆอย่างรักใคร่
"ฮิฮิฮิ เดี๋ยวฉันไปก่อนน้า~~~~"ฉันยิ้มแล้วโบกมือก่อนจะวิ่งออกไปที่ห้องพักทันที

ตึกตึกตึก

"ฮี่ฮี่ฮี่ ดีใจจัง พรุ่งนี้รีบตื่นมาลองใช้ดีกว่า"ฉันยิ้มกว้างอย่างมีความสุข ก่อนจะวิ่งพรวดเข้าไปในห้องพัก
และเก็บตัวอยุ่ในนั้นจนถึงเช้า.....
.................................................................................
เวลา 5.00 am
กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
เสียงนาฬิกาดังลั่นไปถึงโสตประสาทหูอันดีเยี่ยมของฉัน ทำให้หูฉันแทบแตก
แล้วกระเด้งเตียงตื่นขึ้นมาแล้วรีบปิดนาฬิกาปลุกทันที

ถ้ามันดังนานกว่านี้เดี๊ยวได้โดนรุมลากออกมารุมกระทืบพอดี
ฉันจัดการทุกอย่างอย่างรวดเร็ว และเต็มไปด้วยรอยยิ้ม(?)
แหงล่ะสิ วันนี้ฉันตั้งตาตั้งตานอนแต่วัน ตื่นแต่มืดเพื่อมาทดลองอาวุธชิ้นแรกของฉ้านนนนนนนนนนนนนนนนนนน
"อรุณเบิกฟ้า มังกรโบยบิน~~"ฉันเดินอย่างร่าเริงและเป็นจังหวะเข้ามาที่ห้องฝึก ซึ่งแน่นอนว่า......
"ไม่มีใครอยุ่เลยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย วู้!!!!!!!!!"ฉันวิ่งไปรอบห้องด้วยความบ้าและร่าเริง

"ข้าขออัญเชิญ'มีดอนาคลัสมอส'ออกมาตั้งโจมตี!!"ฉันตะโกนลั่น พร้อมหยิบกล่องมีดออกมาชูขึ้นฟ้า
จากนั้นฉันค่อยๆเปิดกล่องออกมา..

ทันทีที่มือของฉันเข้าใกล้มีดเมื่อไร มีดก็ตอบสนอง มันค่อยๆลอยออกมาบนมือของคอร์ปี้
"ว้าว......."ฉันมองด้วยดวงตาเป็นประกาย และค่อยๆเหวี่ยงมือไปมา มีดก็ตามมือของเธอไปตลอด
"โห้......."ดวงตาของฉันเป็นประกายกว่าเดิม แล้วค่อยๆเอื้อมมือไปจับมีดไว้
ทันทีที่จับมีด ก็มีมีดอีกเป็นสิบๆเล่มหล่นออกมาจากมีดอันที่ถือไว้ และมันไม่ได้หล่นลงพื้น
มันลอยเคว้งคว้างไปมา
"หวา!อะไรเนี่ย....!"ฉันตกใจเล็กน้อย พอขยับมือที่ถือมีดไว้แปปเดียว
จุ่ๆมีดก็กลับเข้าไปในมีดที่ถือไว้เฉยเลย
ฉันฉุกคิดได้ว่า ฉันคงต้องใช้ให้ชินซักหน่อยสินะ....

กาลเวลาผ่านไป ฉันก็ได้ใช้เวลาไปกับการฝึกให้มีดมันควบคุมได้ดั่งใจ...
"ฮึบ ย๊าาาาา ย้ากกกกก"ฉันตั้งท่า ควบคุมมีดให้ลอยขึ้น แล้วแยกร่าง
แล้วสะบัดมือให้มันพุ่งไปแรงๆ แต่ฉันก็ทำได้!
"เย้ๆๆๆๆๆๆๆ ทำได้แล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย"
ฉันกระโดดโลดเต้นไปมาด้วยความดีใจแต่ไม่รู้พระเจ้าเล่นตลกอะไร จู่ๆมีดก็พุ่งกลับมาหาฉันแทนที่มันจะหายไป

"เฮ้ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!! ชิบหาย!! ว๊ากกกกก!!"
ด้วยความที่ตกใจกลัว ฉันจึงลืมสั่งให้มันหายไป แล้วปัดมือไปมาด้วยสัญชาตญาน มีดที่เหลือหายไปทั้งหมด เหลือแค่เล่มเดียว
ก่อนที่ฉันจะรู้ตัว มีดเล่มนั้นก็พุ่งมาเอาด้ามเกี่ยวกระโปรงฉันขึ้นจนตัวฉันลอย แม่งเอ้ย!!

"ดะ...เฮ้ย!!? ว๊ากกกกกกกก!! ไอ้มีดเหี้ยยยยยยยยยยยย!!"ฉันตะโกนก่าลั่นด้วยความโมโห ดูเหมือนมีดจะตอบสนองต่อคำด่าอันเลวร้ายของฉัน มันดึงกระโปรงฉันสูงขึ้น
จนตอนนี้ฉันเย็นตูดเย็นดากไปหมดแล้ว แล้วอีกอย่างฉันไม่ได้ใส่กางเกงซ้อนไว้ด้วย.. นั้นมันทำให้เห็นกางเกงในสีชมพูลายแมวขาวสุดโมเอะได้อย่างชัดเจนชัดแจ๋วเลยล่ะ
"อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาากกกกกกกกกกกกก ปล่อยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!"
ฉันดิ้นๆๆๆๆๆอย่างรุนแรง แต่ดูเหมือนมีดมันไม่ได้สะท้านอะไรเลย
แทบจะดึงกระโปรงฉันสูงขึ้นอีกด้วยซ้ำ ฉันเริ่มตั้งสติ และพยายามเอื้อมมือไปหยิบมีดที่เกี่ยวกระโปรงฉัน
แต่เอื้อมไม่ถึง แม้พยายามดันตัวเองให้สูงขึ้น แต่ก็เอื้อมไม่ถึง
"ฮึ่ย......... บอกให้ปล่อยไงฟะ"คอร์ปี้พูดด้วยความอารมณ์เสีย จนกระทั่ง.... มีเสียงประตูดังแอ๊ดมา
"ชิบหาย.."คอร์ปี้สบถ แล้วหันไปมองผู้ที่มาเยือน
"อื้ม....หาใครมาซ้อมดีนะ.... เอ๊ะ....?"ชายหนุ่มที่ใส่ชุดแบบสบายๆ ผมตั้งๆนิดนึง เขาตาตี่ แล้วก็มีลูกไฟลอยอยู่ข้างๆตัวเขา
ฉันรู้จักเขาดี เขาดังพอๆกับโกสเลยล่ะ
เขาชื่อว่า โลว ลูกไฟข้างๆเขาชื่อเบอร์เซิร์ก ฉันศึกษาอะไรต่างๆที่นี่ตลอด แน่นอนเลยที่ฉันจะรู้จักเขา
"นั้น.... เจ้าทำอะไรน่ะ...?"เขาพูดกับฉันอย่างงุนงง ฉันหันหน้าไปทางเขา
"ช่วยฉันหน่อยสิ.. ไอ้มีดนี่มันเกี่ยวกระโปรงฉันสูง จนทำอะไรไม่ได้เลย...."ฉันพูดกับเขาอย่างอายๆ แหม่ กางเกงในชัดซะขนาดนั้น
"อืม.... โอเคจะจัดการให้เดี๋ยวนี้ล่ะ"เขาเดินมา แล้วกำลังหยิบมีดที่เกี่ยวกระโปรงฉันไว้

เปรี๊ยะ!

กระแสไฟฟ้าออกมาจากมีด ช็อตมือของโลว
"อ๊าก!"โลวร้องลั่น พร้อมชักมือออกมาจากมีดทันที ถ้าไม่ชักออกมาโดนช็อตมากกว่าเดิมแน่
"โลว! เป็นอะไรมั้ย!?"เบอร์เซิร์กรีบพุ่งมาหาใกล้ๆโลวด้วยความเป็นห่วง
"ไม่เป็นไร.. แค่ช็อตมือแปปเดียวน่ะ"โลวพูดค่อยๆ เพราะยังตกใจกับกระแสไฟฟ้าจากมีดอยุ่
มันรุนแรงพอที่จะช็อตให้ไหม้เกรียมหรือตายได้เลย

"ฉะ....ฉันขอโทษ!? ฉันไม่รู้ว่ามันจะช็อตน่ะ!"ฉันพูดอย่างตกใจ เพราะก็ไม่รู้เช่นกันว่ามันจะช็อตคนที่ไม่ใช่เจ้าของ
"ไอ้เจ้ามีดเนี่ยของเธอหรอ..?"โลวถามฉัน ฉันก็ตอบไปอย่างตะกุกตะกักนิดหน่อย เพราะกลัวว่าเขาจะโกรธ
"เอ๊ะ! นึกออกล่ะ"ฉันนึกอะไรออกได้ ฉันจะพยายามบังคับมันดู ถึงฉันจะปล่อยอะไรที่มันเรียกว่าจิตสังหารไม่ได้ก็เถอะ
แต่ก็จะพยายามทำให้มันยอมล่ะกัน ฉันหลับตา และพยายามเชื่อมถึงมีดเล่มสุดท้าย และพยายามแสดงให้มันรู้ว่าฉันกำลังโกรธมันอยู่
สุดท้าย มันก็เลิกเกี่ยวกระโปรงฉันซักที มันลอยออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วฉันก็ตกพื้น

"แอ้ก! อู้ย........เจ็บ..."ฉันลูบหลังตัวเองด้วยความเจ็บปวด มีดลอยมาหาฉัน เหมือนจะถามว่า เจ็บมากมั้ย แล้วมันก็ลอยเข้ามาหามือฉันเหมือนเดิม
ฉันค่อยๆลุกขึ้นแล้วถือมีดไว้แน่นๆ
"ฉันขอโทษนะ... ที่มารบกวนแบบนี้ ที่โดนช็อตน่ะเจ็บมากมั้ย...?"ฉันเดินเข้าไปจับมือโลวดูด้วยความเป็นห่วง
เหมือนเขาจะหน้าแดงนิดๆ
"มะ...ไม่เป็นไร แค่ช็อตนิดหน่อย.. ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่ข้าไม่เคยเห็นเจ้าเลย เด็กใหม่รึ?"โลวมองหน้าฉัน
ให้ตายสิ นี่เขาไปอยู่ไหนมากันนะ
ทั้งๆที่ฉันอยู่มาตั้งอาทิตย์นึงแล้วแท้ๆ สงสัยฉันคงจะหมกมุ่นกับการซุ่มหาข้อมูลของที่นี่
และคงอยู่หน้าคอมนานไปหน่อย เลยทำให้เขาอาจจะไม่เห็นฉันก็ได้
โธ่เอ้ย ทั้งๆที่ฉันก็มาดูABGของเขาทุกรอบแท้ๆ น่าโมโหจริงๆ

"คะ....ค่ะ.. ฉะ..ฉันชื่อ คอร์ปี้ ยินดีที่ได้รู้จัก.."ฉันยิ้มตอบแบบตะกุกตะกัก
"โฮ่ ไม่ค่อยเห็นผู้หญิงมาเข้าTSMเลยแฮะ เธอเป็นผู้หญิงคนที่ 3 ของที่นี่เชียวนะ ฮ่าๆ"เขายิ้มพูดกับฉันด้วยความเป็นมิตร
ฉันยิ้ม และตอบ
"งั้นหรอค่ะ แต่ก็คงจะจริง มีแต่หนุ่มๆเต็มไปหมดเลย แหะๆ"ฉันลุกขึ้นมา ปัดกระโปรงนิดนึง

"แต่เหมือนฉันจะเคยเห็นหน้าเธอนะ... เอ๋ ในรายการทีวีพวก...-"ก่อนที่โลวจะพูดประโยคถัดไปออกมา ฉันชิงรีบพูดก่อน
"ไม่หรอกค่ะ!! คงจะเป็นคนหน้าคล้าย......! น่ะ...ค่ะ"ฉันรีบแก้ต่างทันที ถ้าหากมีใครซักคนรู้ว่าฉันมาหาที่นี่เพื่อหาข้อมูลล่ะก็ ฉันคงโดนถีบออกจากที่นี่ ไม่ก็รุมสกรัมแน่นอน
เพราะดูเหมือนฉันจะรู้เรื่องเบื้องหลังของที่นี่แล้ว แหงสิ ฉันได้รับมอบหมายเป็นฝ่ายรักษา และเก็บข้อมูลนี่นะ

"อื้ม....! คงจะคนหน้าคล้ายน่ะแหละ เพราะเธอใส่แว่น แถมตาของเธอก็ไม่ได้เป็นแบบนี้ เหมือนสาวคนนั้นในทีวีด้วย"เขามองหน้าฉันแปปนึง จากนั้นเบอร์เซิร์กก็เรียกโลวไปคุยกระซิบกันแปปนึง
ฉันพยายามอยู่นิ่งๆเพื่อไม่ให้มีพิรุษ

"มะ...มีอะไรหรอค่ะ?"ฉันยิ้มแบบติ๋มๆ โลวกับเบอร์เซิร์กหันมามองฉันพร้อมกัน จากนั้นก็พูดอะไรซักอย่างเกี่ยวกับฉันอยู่แปปนึง
"ไม่มีอะไรหรอก เอาล่ะ สนใจมาเป็นคู่ซ้อมข้ามั้ยล่ะ? อยากรุ้จริงๆว่าผู้หญิงที่ดูเรียบร้อยที่สุดอย่างเจ้าจะมีพลังอะไร"
เขาหันมาหักมือแล้วพูดกับฉัน ฉันเหงื่อตก.. เขาคือโลวเชียวนะเฟ้ย!
"ฉันซ้อมมาตั้งนานจนเหนื่อยแล้ว ขอบคุณมากนะค่ะที่ชวน แต่ขอตัวก่อน แหะๆ"ฉันรีบยิ้มให้เขาแล้ววิ่งออกจากห้องซ้อมไปทันที
แต่ก่อนจะได้ออกไปฉันก็ชนกับใครบ้างคน

"อุ๊บ! ตัวแข็งๆแบบนี้..."ฉันตั้งสติแล้วหันไปมองหน้าคนที่ฉันชน
"ข้าเอง...... เจ้าจะไปไหนรึ....?"เขาคือโกสนั่นเอง เขาถามฉันด้วยเสียงและหน้านิ่งๆเหมือนเดิม
"อ้อ...... จะไปธุระแปปนึงน่ะ!"ฉันยิ้มแป้นตอบให้เขา เหมือนว่าฉันไม่ได้โกหก เฮ้ ฉันไม่ได้โกหกนิ ฉันมีธุระจริงๆ
"จะรีบไปไหนล่ะ.... เห็นว่าเพิ่งได้อาวุธมาใหม่นิ.... ไหนมาโชว์ให้ดูหน่อยสิ..."เขาพูดจบไม่ทันไรก็ลากฉันเข้ากลับห้องซ้อมอีกรอบ
"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก..... ฉันมีธุระน้าาา"ฉันดิ้นๆ ธุระนี้มันสำคัญนะเฟ้ย! สุดท้ายโกสก็หยุด
"เอางี้... งั้นก็พาข้าไปด้วยสิ..."โกสพูดหน้านิ่ง เหงื่อผุดพรายบนหน้าฉันมากกว่าเดิม ก็ธุระนี้มันเกี่ยวกับการหาข่าวของฉันน่ะสิ! หากเขารู้เมื่อไร ฉันต้องโดนระเบิดวิญญาณอัดตายแน่!

"มะ...ไม่ได้นะ!? ธุระนี้มันเป็นธุระส่วนตัวของฉัน..."แต่ถึงยังไงก็พาเขาไปไม่ได้ ฉันรีบวิ่งหนีทันที
แต่โกสไวกว่า เขาจับเสื้อฉันไว้
"ว้ายยย!! หยุดนะ! มันส่วนตัวจริงๆ!!? @!#$%^&*()"ตอนแรกฉันก็พูดฟังรู้เรื่องอยู่หรอก
แต่ดูเหมือนคำหลังๆฉันเริ่มพูดไม่เป็นภาษาเพราะกลัวจัด
"จะกลัวอะไร.... ข้าแค่จะบอกว่า... ถ้ามันส่วนตัวนักก็ไปๆซะเถอะ"เขาปัดมือเหมือนจะไล่ซะมากกว่า
ฉันไม่ตอบอะไร รีบวิ่งออกจากห้องซ้อมทันที
...............................................................
"น้องข้า...นี่เจ้าไม่นึกสงสัยแม่สาวก็อปปี้คนนั้นเลยรึไง..? เดี๋ยวข้าสะกดรอยตามเธอไปก็ได้นะ.."เซราสออกมาจากตัวโกสแล้วพูดด้วยสีหน้านิ่งๆแต่แฝงไปด้วยความกังวล
"ข้าสงสัยตั้งแต่เจอหน้าครั้งแรกแล้วล่ะ... แต่ข้าแค่อยากจะดูปฏิกิริยาของเธอต่อไปเรื่อยๆ...
ยังไงซะ..ความจริงก็ต้องปรากฏขึ้นซักวัน.."โกสตอบ จากนั้นลูเซียสก็โผล่ออกมา

"หึ... สมเป็นน้องข้าจริงๆนะ.. ถ้าอยากให้ข้าไปสืบเรื่องของเธอก็บอกได้เลย พี่พร้อมช่วยเสมอ"ลูเซียสยิ้มเบาๆให้
"แต่ดูเหมือนข้าจะสะกิดใจได้ว่า... เดี๋ยวความจริงก็คงปรากฏขึ้นมาภายในเร็วๆนี้ล่ะ.."โกสพูด
ก่อนจะมองคอร์ปี้ที่วิ่งออกไปลงลิฟต์อย่างรวดเร็ว แล้วเดินเข้าห้องซ้อมไป
................................................................
ฉันลงมาจนถึงชั้นแรกสุด ก่อนจะรีบวิ่งออกไปแล้วขึ้นรถแลมโบกินี่
ถอยรถอย่างเชี่ยวชาญก็ขับมุ่งหน้าที่ตึกสำนักงานโทรทัศน์ของฉัน
ฉันจอดรถตรงหน้าตึก ตึกนี้ปกคลุมไปด้วยกระจกสีดำ และมีจานดาวเทียมขนาดใหญ่สีฟ้าอยู่ดาดฟ้าตึก ฉันลงมาจากรถ
แล้วมองทัศนียภาพของตึกเหมือนเพิ่งมาครั้งแรก
เพราะเธอไม่ได้มาที่นี่มานานแสนนาน ทันทีที่เธอก้าวเข้าหน้าตึก
ก็มีสาวๆที่แต่งตัวคล้ายสาวออฟฟิคเข้ามากรูถามเธอกันเป็นแถบ

"นี่ๆ! ที่Thaistickmanเป็นยังไงบ้าง มีหนุ่มหล่อๆเยอะมั้ย!?" "ที่นั้นเขามีระบบยังไงหรอ!? ถึงได้จัดการได้ดีเยี่ยมขนาดนั้น!?" "เธอได้บู๊แหลกบ้างมั้ย!?" "หนุ่มๆที่นั้นเป็นยังไงบ้าง!?"

บลาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จนฉันตอบไม่ทัน ฉันจึงรวบรวมเสียงแล้วตวาดออกมาด้วยความหงุดหงิด
"เดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟัง!! วันนี้ฉันมาเพราะมีธุระสำคัญ ช่วยออกไปกันก่อนได้มั้ย!!!?"
นักข่าวสาวทั้งหลายต่างเงียบกริบ..
"โห๊ววววววววววววววววววววววววววววววววววว ที่นั้นคงโหดมากเลยสินะ! เธอถึงได้กล้าตวาดได้โหดมากกว่าเดิมขนาดนี้!"
พวกสาวๆต่างทำหน้าฟินกันเป็นแถบ ฉันพยายามรวบรวมสติแล้วพูด

"เดี๋ยวถ้าฉันทำธุระเสร็จเมื่อไร จะเล่าให้ฟัง โอเค๊?? ฉันไปล่ะ"ฉันรีบวิ่งขึ้นลิฟต์ สาวๆพวกนั้นก็ยังเคลิ้มไม่หาย
วืด......... ลิฟต์เลื่อนมาจนถึงชั้น 4 ซึ่งเป็นชั้นที่เกี่ยวกับนิตยสารการบันเทิงต่างๆ ที่ทำงานเก่าของฉันนั่นเอง
ฉันทันใดที่ฉันออกจากลิฟต์ ก็มีแต่นักข่าวทั้งหนุ่มสาวทั้งหลายที่ทำงานฝ่ายนี้ ต่างกรูเข้ามาถามฉัน
แต่ดูเหมือนพวกเขาจะแหวกทางไว้ให้ด้วย แหม่ ให้ความรู้สึกเหมือนเดินบนพรมแดง
"มันก็เจ๋งดีนะ เดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟังตอนที่คุยกับบก.เสร็จแล้วนะ ขอตัว"ฉันยิ้มพูด
ก่อนจะเคาะห้องบก.แล้วเข้าไป
"มีงานเข้าหรอค่ะ? ถึงเรียกมากะทันหันแบบนี้"ฉันเข้ามานั่งเก้าอี้หน้าโต๊ะบก.
"ฉันได้เช็กข้อมูลที่เธอส่งมาให้ฉันตรวจสอบแล้วนะ แต่ดูเหมือนมันจะขาดอะไรบ้างอย่างนะ มันคือ........"บก.ลากเสียง
"คือออออออ.........??"ฉันลากเสียงตาม จากนั้นบก.ก็ยื่นแผ่นกระดาษให้ฉัน ฉันหยิบมันมาดู มันคือลิสต์เรื่องต่างๆในTSMที่ฉันจะต้องเก็บข้อมูลของมัน ซึ่ง....มันมีแต่ข้อมูลเชิงลึกทั้งนั้น..

- ระบบABG
- ระบบภารกิจ
- ระบบชุบชีวิตของนักสู้
- ประวัติศาสตร์ร้ายแรงที่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
- ข้อมูลชาวABGที่ค่อนข้างเด่นในนั้น(เอาให้หมดเลยนะ)

ปล.เอาให้ละเอียดๆให้หมดเปลือกเลยนะ อย่าให้ความคาดหวังของฉันหายไปล่ะ > 3<

ฉันมองกระดาษด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดขึ้น
"บก.ค่ะ ถ้าสืบเอาข้อมูลเชิงลึก แล้วถ้าเอาไปเปิดเผย เขาจะไม่มาเอาเรื่องหรอค่ะ?"ฉันถามพลางพับกระดาษเก็บเข้ากระเป๋า

"ฉันจะกั้นเอาไว้ไม่ให้พวดเขาเห็น เว้นแต่ว่า... เธอจะเอาไปบอกเขา
หรือมีใครได้ยินที่เธอคุยเกี่ยวเรื่องนี้นะคอร์ปี้... อย่าให้ฉันผิดหวัง"เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่กดดัน
แบบนี้ก็เท่ากับทรยศทุกคนในTSMชัดๆ เอาเรื่องเชิงลึกไปเปิดโปงสู่สาธารณะชนแบบนี้ เริ่มจะไม่สนุกแล้วสิ... ไม่ขำด้วย
"ฉัน........"ฉันอยากพูดให้บก.เลิกความคิดนี้ แต่เหมือนปากมันจะไม่ขยับตามที่ฉันคิด
"ถ้าเธอทำสำเร็จ ฉันจะเพิ่มโบนัสให้ 80%
แถมเลื่อนตำแหน่งจากผู้จัดการฝ่ายนิตยสารเป็นผู้จัดการฝ่ายการบันเทิงทั้งหมดเลยเอามั้ยล่ะ? ฉันต้องขอโทษด้วยนะคอร์ปี้...
แต่ว่า..... ที่เราต้องการมันเพราะว่า.. ตอนนี้สถานีของเรากำลังเข้าสู่ช่วงตกอับเต็มที..
Thaistickmanลึกลับพอๆกับองค์กรลับ แน่นอนว่าถ้าได้ข้อมูลขององค์กรลับ
มันจะนำมูลค่ามหาศาลมาให้สถานีเราได้! แล้วจากที่ตกอับ
สถานีของเราก็จะเลเวลอัพจนถึงขั้นเป็นสถานีที่โด่งดังที่สุดเชียวนะ คอร์ปี้ เธอเป็นความหวังของพวกเรา...!"
บก.พูดสาธยาย
ผลประโยชน์ของมันอย่างเมามันส์ ในขณะที่ฉันก็ก้มหน้ารับฟังด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดอย่างมาก
ซึ่งดูเหมือนว่าความกดดันนั้นมันจะกระทบไปถึงมีดอนาคลัสมอส มันขยับดุ๊กดิ๊กๆ ฉันจึงรีบจับมีดไว้แน่น
'อย่าออกมาเชียว..'ฉันกระซิบเบาๆกับมีด ก่อนจะหันไปทางบก.ต่อ
ฉันวิเคราะห์คำพูดออกมาแล้ว จากนั้นฉันก็แสยะยิ้ม แล้วตั้งท่าไขว้ห้าง
"ฉันเข้าใจคุณนะค่ะ บก. ..... แต่คุณกำลังมองพวกเขาแบบผิดๆนะ.."ฉันพูดด้วยสีหน้าที่นิ่งกว่าเดิม
บก.มองหน้าฉันแล้วสะดุ้งเบาๆ
"พวกเขาก็แค่เป็นพวกที่อยู่กันในวงใน ไม่ค่อยสนใจโลกภายนอกเท่าไรหรอก อย่าระแวงนักเลยน่า..!"บก.พูดอย่างลึกลัก
ฉันหรี่ตามองไปที่เขา แล้วยิ้มที่มุมปาก
"หึ... ฉันจะหาตามที่คุณบอกก็แล้วกัน... แต่ฉันเคยเจอพวกเขามาแล้ว.."ฉันลุกออกไปแล้วทำท่าจะเปิดประตูออกไป
แต่ก่อนจะเปิดฉันมองบก.ของฉันด้วยหางตา
"ถ้าคิดจะดูถูกThaistickmanล่ะก็... ระวังจะได้เฝ้ายมบาลไม่รู้ตัวล่ะ......."ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยยัน
ในวินาทีที่ฉันจะไปแตะที่ลูกบิด ฉันสัมผัสได้ว่ามีดอนาคลัสมอสกำลังทนไม่ไหว ในที่สุด!

ฟิ้ว~~~~! มีดลอยพุ่งไปทางบก.สาวสวยของฉัน
"เฮ้ย! อย่านะ!!"ฉันรีบห้าม แต่ไม่ทันซะแล้ว มันปัดๆๆๆๆๆตามตัวบก.ไปมา
"กริ๊ด!! อะไรเนี่ย!? เอามันออกปายยยย!!"บก.ไล่ปัดๆ แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล หน่ำซ้ำ.....
แคว่กกกกกกกกกกกกก!!!!
มีดพุ่งเข้าไปฉีกกระโปรงของปก.ของฉันเข้าเต็มๆ!!
"กริ๊ด!!! กระโปรงฉ้านนนนนนนนนนนนน!!!"เธอกริ๊ดลั่น
ฉันดูแล้วแอบยิ้มด้วยความสะใจนิดๆก่อนจะเปิดประตูออกไป แน่นอนว่า.....
เหล่านักข่าวก็ยังเข้ามารุมถามฉันไม่เลิก
"โอ๊ย เดี๋ยว!? ใจเย็นๆก่อนเซ่!"ท่าทางคนาคลัสมอสของฉันมันจะรับรู้ถึงความหงุดหงิดของฉันได้ มันจึงพุ่งไป...................!!!

แคว่ก! แคว่ก! แคว่ก! แคว่ก! แคว่ก! แคว่ก! แคว่ก!

คนาคลัสมอสฟันเสื้อผ้าของเหล่านักข่าวหนุ่มสาวที่ยืนมุงฉันจนเป็นรอยขาดขนาดใหญ่ โชคดีที่มันยังเหลือเสื้อในไว้ให้ ไม่งั้นจากนิยายแฟนตาซีได้กลายเป็นนิยายเรท 18+ แน่
"กริ๊ดดดดดด!! อะไรเนี๊ย!?"เหล่าหนุ่มสาวต่างโวยวายกัน ฉันจึงใช้โอกาสนี้วิ่งเผ่นออกไป รีบกดขึ้นลิฟต์ทันที
วืด..... ปิ๊ง! พระเจ้าคงช่วยให้ลิฟต์มันเร็วขึ้น ฉันจึงรีบวิ่งออกมา แต่ว่า..............
เหล่าสาวๆก็มารุมฉันตามสัญญาที่ฉันบอกไว้ ฉันต้องมึนหัวอีกแล้วรึนี่!? แต่จากนั้น...

แคว่ก! แคว่ก! แคว่ก! แคว่ก! แคว่ก! แคว่ก! แคว่ก! แคว่ก! แคว่ก! แคว่ก! แคว่ก! แคว่ก! แคว่ก! แคว่ก!

อนาคลัสมอสเริ่มหน้าที่(?)อย่างเมาสมันส์ เนื่องจากสาวๆเยอะหน่อยมันเลยฟันเสื้อผ้าสาวๆอย่างเมามันส์
"กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!! กระเป๋าพราด้าฉ้านนนนนนนนน!?"
เสียงโวยวายที่ดังแปดหลอดกว่าตอนแรก ฉันเริ่มใช้โอกาสนี้วิ่งหนีออกจากตึกทันที แล้วรีบขึ้นรถ ขับออกไป

บรื้นนนนนนนนนนนนนนนนน....
ฉันซิ่งอย่างรวดเร็วจนมาถึงตึกTSMภายในประมาณ 5 นาที
ทันทีที่ฉันลงจากรถ ขาฉันกลับอ่อนล้า แล้วฉันก็ล้มลง ตาเริ่มพร่ามัวๆ หน้าซีดเผือด นี่ฉันจะเป็นลมงั้นรึ... ฉันหอบแฮ่กๆ
พยายามยันตัวขึ้นแต่ไม่ไหว เหมือนฉันกำลังจะหน้ามืด อาจจะเพราะโดนมุงแล้วขาดออกซิเจน
แถมยังต้องวิ่งออกมา แล้วเนื่องจากอากาศที่ร้อนเป็นปกติของที่นี่ แล้วความเหนื่อยจากเมื่อเช้า
บวกกัน ทำให้ฉันเริ่มไม่ไหว...

"มะ....ไม่....ไหว...แล้ว...."ฉันพูดเสียงสั่น จากนั้นฉันก็ล้มลงประแทกกับพื้นคอนกรีต นั่นนเป็นความเจ็บและความรู้สึกสุดท้ายที่ฉันรับรู้ ก่อนจะสลบไป...
..............................................................................
ฉันตื่นขึ้น... ฉันคิดว่าฉันคงมีคนอุ้มมาที่ห้องพยาบาล ไม่ก็อาจจะยังนอนอยู่บนคอนกรีต
แต่ความสบายแบบนี้... ปกติห้องพยาบาลจะไม่เปิดแอร์ แต่ฉันได้กลิ่นน้ำยาแอร์อ่อนๆ
พร้อมกับความเย็นจากแอร์และเสียงวืดๆของแอร์ รวมถึงความนุ่มนิ่มของเตียง
ที่ซึ่งนุ่มเกินกว่าจะเป็นเตียงห้องพยาบาล คิดได้เช่นนั้นจึงรู้ว่า...
ฉันอยู่ที่ห้องพักนี่น่า..

แต่ใครพาฉันมาล่ะ..? พวกที่เคยมาส่งฉันที่ห้องพักวันนั้นก็ไม่อยู่กันแล้ว ไม่มีใครในTSMรู้ซักคนเลยว่าฉันอยู่ห้องไหน
เพราะฉันมักจะชอบออกจากห้องตอนที่คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยอยู่ในหอพัก
มัวแต่คิดก็ไม่รู้ซักที ตัดสินใจแบบนั้นจึงลืมตา และลุกขึ้นมา

"อืม........ ฉัน....มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเนี่ย..?"ฉันพูดถามกับตัวเอง.. มองซ้ายมองขวา
ก็เห็นมีดอนาคลัสมอสวางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง เอ๊ะ...? จำได้ว่าเราเก็บใส่กระเป๋าตอนออกมาแล้วนะ...
"อืม......."ฉันนั่งคิดอยู่แปปนึง ก็ได้ยินเสียงเหมือนคนวิ่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะได้ยินเสียงกริ๊ง

กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง!

ใครไม่รู้ว่ากดกริ๊งห้องฉันรัวๆๆๆ ฉันพยายามใช้แรงลุกขึ้นมา แล้วเดินไปเปิดประตูซึ่งไม่ไกลจากเตียงมานัก
แกร๊ก!
"คอร์ปี้! เป็นไงบ้าง!"เสียงโลว เนโร แฟ็กกี้ (บัก)ลิซ พูดออกมาพร้อมกันจนฉันตกใจ
มีโกสยืนเป็นแบล็คกราวด์อยู่ข้างหลัง 4 คน
"หะ...หา? ก็ไม่เป็นไร๊ แค่หน้ามืดเฉยๆเอง..."ฉันพูดด้วยสีหน้างุนงง
ก่อนจะได้พูดอะไรก็โดน 4 คนลากให้มานอนบนเตียง
"พวกเราเป็นห่วงแทบแย่แน่ะ.... "ฉันได้ยินแบบนั้นก็ตาค้างครู่หนึ่ง แค่หน้ามืดต้องเป็นห่วงขนาดนี้เลยรึ...
ทำไมกันนะ... ทั้งๆที่ไม่ใช่เพื่อนกันแท้ๆเนี่ยนะ...?
"ที่เราวิ่งตามมา เพราะว่าตกใจไอ้ที่แบกเธอมาน่ะสิ!"เนโรพูดด้วยสีหน้าที่เหมือนตะลึง
ก่อนจะชี้ไปที่มีดอนาคลัสมอส มีดกระโดดเบาๆนิดนึงเพราะตกใจ

"ไอ้เจ้านี่ มันแยกร่างตัวเองออกมาเยอะๆแล้วเอาด้ามเรียงๆตัวเป็นเตียง แบกเธอมาที่ห้องน่ะสิ....!!"แฟ็กกี้พูดตอบ
ฉันมองไปที่มีดด้วยความประหลาดใจ

"นี่........ "ฉันมองมีดตาค้าง เพราะไม่นึกว่ามันจะทำได้ขนาดนี้
"เจ้ามีอาวุธที่ดีนะ.... แหม่ เจ้าเบอร์เซิร์กยังไม่ทำถึงขนาดนี้เลย ฮ่าๆ"โลวพุดพลางเอามือลูบลูกไฟที่ลอยอยู่ข้างๆเขา
"ข้าไม่ใช่สัตว์เลี้ยงนะเฟ้ย!"เบอร์เซิร์กพุ่งไปชนหัวโลวเบาๆ ทั้งสองหัวเราะกัน โกสก็มองอยู่นิ่งๆตามสไตล์เดิมของเขา
"ยังไงก็รักษาสุขภาพด้วยล่ะป้า แก่แล้วก็หัดออกกำลังกายหน่อย อย่ามัวแต่นั่งหน้าคอม ฮ่ะๆๆๆๆ"แฟ็กกี้พูด
เอ๊ะ? เหมือนฉันจะได้ยินคำว่า"ป้า"นะ....? "แก่"ด้วย....? คิ้วของฉันกระตุก

"เมื่อกี้หนูพูดว่าไงนะจ้ะ? แฟ็กกี้คุง"ฉันยิ้มโดยที่เส้นเลือดยังปูดอยุ่ตรงหน้าผาก แฟ็กกี้เหงื่อเต็มหน้า
"ไม่มีอะไรครับ เดี๋ยวพวกผมไปกันก่อนน้า~~~ หลับฝันดีนะคร้าบ"แฟ็กกี้รีบพูดตัดบท แล้วขนทุกๆคนออกจากห้องทันที
ฉันมองแล้วยิ้ม แล้วก็ถอนหายใจ ก่อนจะหยิบมีดขึ้นมา แล้วลูบมันอย่างทะนุถนอมและเอ็นดู
ก่อนจะวางลง แล้วลุกเดินออกไปเขียนไดอารี่

วันที่ 16/12/12
"เป็นวันที่สำคัญกับชีวิตของฉันมากอีกวันหนึ่ง มันมีทั้งความสุขและความกดดัน วันนี้ฉันก็ไปเยี่ยมคุณน้าตามปกติ แต่ขนโกสกับเนโรไปให้น้ารู้จักด้วย น้าดูชอบพวกเขาพอตัวเลยล่ะ!
แล้วฉันก็ได้ของมาจากคุณน้าด้วย เป็นของที่แม่ฉันฝากมาให้ ฉันรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกเลยล้าาาา >w< มันคือ มีดที่สามารถแยกร่างได้เป็นพันเล่ม! ตอนแรกก็คิดว่าจะใช้ง่ายๆนะ! ซะทีไหน
ตื่นมาตี 5 ตอนซ้อม กว่าจะบังคับให้มันทำตามที่ฉันคิดมันยากมาเลย แล้วมันก็ทำอะไรที่มันอัปปรีมาก นั่นคือมันเกี่ยวกระโปรงจนเห็นกางเกงในลายที่โมเอะที่สุดด้วย!!? ขนาดมีโลวมาช่วยนะ
แต่วกลายเป็นว่า มีดดันช็อตใส่ดลวซะงั้น เพราะโลวไม่ใช่เจ้าของสินะ เป้นมีดที่รักนวลสงวนตัวสุดๆ XD ตอนแรกก็คิดว่ามันแค่ชอบซนไปเรื่อย จนกระทั่งฉันถูกเรียกให้ไปสำนักงานอย่างกระทัน
หัน! แถมยัยบก.โลภมากก็มาให้ฉันหาข้อมูลเชิงลึกอีก แบบนี้มันทรยศTSMชัดๆ! แต่ช่วยไม่ได้..... ฉันเป็นสิ่งที่จะกู้สถานีมาได้อีกครั้งนี่น่า ยังไงก้ต้องทำสินะ..... ไม่อยากทำเลยแต่ก็ต้องทำ
T^T แถมก็โดนยัยพวกนักข่าวหน้าใหม่มากรูถามกันอีก จนฉันเริ่มมึนหัว แต่สุดท้ายก็ซิ่งกลับมาที่ TSM จนได้ล่ะนะ แต่คงรีบไปหน่อย.... สุดท้ายก็เป็นลมอีกรอบ แต่ครั้งนี้ประหลาด ไอ้เจ้ามีด
นั้นมันเป็นตัวแบกฉันกลับมาที่ห้อง ตอนนี้ยังอึ้งไม่หายเลยแฮะ... แต่ที่ประหลาดใจกว่านั้นก็คือ.. มีคนมาเยี่ยมฉันน่ะสิ แค่ฉันเป็นลมนี่นะ... ไม่อยากจะเชื่อเลยแฮะ แต่โดนแฟ็กกี้เตือนไปว่า ให้
ออกกำลังกายซะบ้าง แต่ดันโดนด่าว่าเป็นป้า แถมแก่ซะด้วยสิ แต่มันก็จริงน่ะนะ เรามันบ้างาน.... คงต้องหันมาผ่อนคลายบ้างล่ะ... (_ _")"


ฉันยิ้มพร้อมปิดสมุดไดอารี่ ก่อนจะเดินไปล้างตัวนิดหน่อย เปลี่ยนชุดนอน แล้วล้มตัวลงนอนทันที
นี่เป็นครั้งแรกของปีนี้ที่ฉันนอนไวมากขนาดนี้...
ทำไมฉันสังหรณ์ใจว่า.... เร็วๆนี้มันจะมีอะไรที่ต้องเหนือความคิดของฉันอีกแน่ๆเลย....?

ตอนเก่า เลื่อนลงไปเรื่อยๆจะเห็นเองล่ะ ก๋าก๋ะ


แก้ไขล่าสุดโดย ParRoMa เมื่อ Sun 2 Feb 2014 - 15:17, ทั้งหมด 23 ครั้ง

ParRoMa
Stick Killer
Stick Killer

Status :
Online
Offline

จำนวนข้อความ : 673
คำขอบคุณ : 23
Join date : 25/04/2012
: 16
ที่อยู่ : หอพักTSM/บ้านแถวๆทาวน์สแควร์ใจกลางเมือง และคฤหาสถ์อยุ่ตรงชานเมือง
Level :
3 / 103 / 10



ABG Character Profile
ABG Name: Corlerpy Marmela
Power: Knife & The copy eyes system
EXP:
244/2000  (244/2000)

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Diary of Corpy : ไดอารี่ของคอร์ปี้

ตั้งหัวข้อ by 15942347(first) on Tue 30 Jul 2013 - 18:16

โอ้ น่าติดตามจริงๆ ปั่นต่อไปหละครับ ^ ^

15942347(first)
nobo
nobo

Status :
Online
Offline

จำนวนข้อความ : 166
คำขอบคุณ : 4
Join date : 01/10/2011
: 26
Level :
2 / 102 / 10



ABG Character Profile
ABG Name: Nobo
Power: Beam,Laser,Fast Speed
EXP:
135/2000  (135/2000)

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Diary of Corpy : ไดอารี่ของคอร์ปี้

ตั้งหัวข้อ by cherry882 on Tue 30 Jul 2013 - 18:29

น่าติดตาม+อยากแจมงะ Very Happy Like a Star @ heaven 

cherry882
Stick Killer
Stick Killer

Status :
Online
Offline

จำนวนข้อความ : 696
คำขอบคุณ : 23
Join date : 02/01/2012
: 18
ที่อยู่ : ห้องพักในตึก TSM
Level :
2 / 102 / 10



ABG Character Profile
ABG Name: Namine Arena / Katsune Acorma
Power: weapon summon(การอัญเชิญอาวุธ) /Chain soul (ลูกโซ่วิญญาณ)
EXP:
201/2000  (201/2000)

http://arena333@deviantart.com

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Diary of Corpy : ไดอารี่ของคอร์ปี้

ตั้งหัวข้อ by nan_flippy@hotmail.com on Tue 30 Jul 2013 - 20:33

// นั่งรอตอนต่อไป + นั่งปั่นนิยายตัวเองด้วยทำหน้าซาบซึ้ง ทำหน้าซาบซึ้ง ทำหน้าซาบซึ้ง ทำหน้าซาบซึ้ง 


nan_flippy@hotmail.com
Beginner Fighter
Beginner Fighter

Status :
Online
Offline

จำนวนข้อความ : 117
คำขอบคุณ : 48
Join date : 22/04/2013
: 17
ที่อยู่ : -
Level :
0 / 100 / 10



ABG Character Profile
ABG Name:
Power:
EXP:
25/2000  (25/2000)

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Diary of Corpy : ไดอารี่ของคอร์ปี้

ตั้งหัวข้อ by ParRoMa on Sat 3 Aug 2013 - 2:59

บทนำ:
บทนำ : I must interview in somewhere I never see before

โอ้ สวัสดี ฉันชื่อว่า"คอร์เลอร์ปี้ มาร์เมล่า"หรือ รู้จักกันในนาม"คอร์ปี้"น่ะแหละ

ตามชื่อเรื่องน่ะนะว่า ไดอารี่ของคอร์ปี้ ฉะนั้นเรื่องทั้งเรื่องนี้ก็จะเป็นเกี่ยวกับฉันทั้งนั้นแหละ

ไม่อยากอ่านก็กด back ไปซะ เอาล่ะ ตอนนี้จะเกี่ยวกับว่าฉันน่ะเข้ามาที่ Thaistickman ได้อย่างไร

อันที่จริง ฉันเคยบอกไปในประวัติแล้วใช่มั้ย? ฉะนั้น ฉันจะบอกอย่างละเอียดๆเลยล่ะกันทีนี่

แต่ตอนนี้ เป็น บทนำ สินะ งั้นฉันจะเล่าเกริ่นๆก่อน แล้วอีกซักพักนึง ถ้าฉันว่าง ฉันจะมาเล่าต่อล่ะกัน

อะแฮ่ม....!!

........................................................................

เช้าอันสดใสของวันจันทร์ธรรมดาๆวันนึง ฉันตื่นขึ้นมาด้วยท่าทางที่สะลึมสะลือเล็กน้อย

ฉันบิดขี้เกียจไป 2-3 ที ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัว แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

เมื่อฉันอาบน้ำเสร้จ แต่งตัวเสร็ว วันนี้ฉันก็ต้องไปทำงานตามปกติ

แต่วันนี้ไม่มีสกู็ปข่าวให้เขียนเลยนิน่า อ่อ ลืมบอกไป ฉันเป็นนักข่าวน่ะ

ฉันวิ่งไปเปิดประตุรถแลมโบกินิสีส้มด้วยความเร่งรีบ แหงสิ นี่มัน 8 โมงจะ 9 โมงอยู่แล้ว ขืนไปช้ากว่านี้ได้โดนบก.บ่นหูเป็นนำชากันพอดี

เมื่อฉันขับซิ่งมา ฉันถึงสถานีภายใน 4 นาที ฉันรีบวิ่งขึ้นไปให้ตึกของสถานีชั้นที่สอง ประจำที่ของตัวเองเปิดไฟล์ขึ้นมา พลางเช็กงานเล่นๆ

"คอร์เลอร์ปี้ บก.เรียกแนะ"มีสาวน้อยคนนึงตะโกนบอกฉัน ฉันนึกสงสัยนะว่า จุ่ๆทำบก.ก็เรียก อาจจะมีข่าวด่วนให้ฉันเก็บก็ได้

และ มันต้องน่าสนุกแน่ๆ ฮิๆ

ฉันเดินมาเคาะประตูของห้องบก.

"คอร์เลอร์ปี้ ค่า"ฉันบอกไป

"คอร์เลอร์ปี้ใช่มั้ย เอ้า เข้ามาสิ"เสียงทุ้มของบก.ตอบรับออกมา เมื่อฉันได้ยินดังนั้นจึงเปิดประตูทันที

"บก.มีอะไรหรอค่ะ ถึงเรียกด่วนๆมาแบบนี้"ฉันเอ่ยปากถามไป

"ฉันจะให้เธอไปสืบค้นที่ๆนึง เนี่ย เอารูปไปดูสิ"บก.ยื่นรูปๆหนึ่งขนาดไม่ใหญ่มากให้ ฉันรับมาดู

ฉันแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง นี่มัน!! รุปของที่ๆหนึ่ง ที่ๆที่ฉันอยากไปและอยากเข้ามากที่สุดในตอนนี้!!

"THAISTICKMAN!!!??"

Chapter 1:


เอาล่ะ! สวัสดีชาวThaistickmanทุกคน! ฉัน คอร์ปี้ เองนะ!

นี่ๆ ฉันอุตสาห์เขียนเล่า จนตอนนี้ตี 2 จะตี 3 แล้วล่ะน้า ฉันต้องกินกาแฟไปตั้งหลายแก้วเลยล่ะ

เอาล่ะเข้าเรื่องทันทีเลยนะ ตอนที่ 1 ตอนนี้ฉันจะเล่าตั้งแต่ว่าฉันมาสมัครยังไง เข้ามายังไง

คนที่ฉันเจอที่นี่คนแรกคือใคร ฉันอยากจะบอกว่า เขาน่ะ! น่าสนใจ น่าหลงใหล ทั้งน่ากลัว แต่สุดยอดมากๆเลยล่ะ!

ฉันเชื่อว่าพวกคุณต้องรู้จักเขาแน่ๆ

.....................................................................................

Chapter 1 : I will be a fighter in somewhere I never see before

ฉันแทบไม่คิดไม่ฝัน ว่าฉันได้มาเหยียบที่นี่ ว่าฉันจะได้มารุ้จักพวกเขา โอ้พระเจ้า วันนี้เป็นวันที่ฉันมีความสุขเหลือเกิ๊นน

วันถัดไปหลังจากที่ฉันได้รับมอบหมายให้ไปสืบค้นข้อมูลเกี่ยวกับ Thaistickman

ฉันรีบตื่นมาตั้งแต่ 6 โมง อาบน้ำ กินอาหารเช้า แล้วเปิดคอมเช็กว่าที่ Thaistickman มีรับสมัครอะไรบ้าง

ผลปรากฏว่า...

มีแต่รับสมัคร ABG!!??

แย่ล่ะ แย่ล่ะ แย่ล่ะ แย่ล่ะ แย่ล่ะ แย่แล้ว!!??

ฉันจะต้องไปเป็นนักสุ้ที่นั่นหรอ!? แล้วคนอย่างฉันจะสุ้ใครได้!? มีแค่....

พลังก็อปปี้!? พลังที่แม่ฉันให้เมื่อตอนฉันอายุ 11 ฉันจะเอาไปสุ้กับใครได้ที่ไหน

คนที่นั่นมีแต่พวกเทพๆ เทพเจ้าส่งมาเกิดทั้งนั้น!! แล้วฉันจะต้องไปสู้กับพวกเขาเนี่ยน่ะ!?

จะเป็นไปได้ยังงายยยยยยย!!? ไม่มีทางๆๆๆๆๆ!! จะทำยังไงๆๆๆ จะทำยังไงดี!!??

2 ชั่วโมงถัดมา..

สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจเตรียมเอกสารครบถ้วน ฉันไม่ได้ทำทรงอะไร แค่ปล่อยผมออกมาเท่านั้น

แต่ฉันพก"แว่น"ซึ่งเป็นของขวัญวันเกิดชิ้นสุดท้ายก่อนที่แม่จะจากไป ซึ่งเป็นครั้งแรกเลยนะ ที่ฉันคิดจะเอาออกมาใช้เนี่ย

ฉันนั่งรถแลมโบกินี่คันเดิม ขับซิ่งไป เพราะตอนนี้มันเวลา 8 โมงแล้ว ฉันคิดว่าฉันน่าจะรีบไปสมัครให้ไวๆ

เอี๊ยดดดด.... เสียงรถเบรก ฉันค่อยๆขับรถเข้าไปจอดข้างตึกช้าๆ

ฉันเดินท่าทางยึกๆยักๆ ไปที่หน้าประตูตึก.. ประตูตึกเป็นสีน้ำเงินเข้มๆ เป็นกรงและใหญ่มากด้วย

ฉันกำลังจะเลื่อนมันออกไป แต่ทันใดนั้น ก็มีหนุ่มที่หน้าตาค่อนข้างโหด ผมสีม่วงเข้ม ใส่เสื้อยืดสีขาว ทับด้วยเสื้อกั้กสีม่วงซีด
และกางเกงยีนส์ ดูขาดหน่อยๆ ท่าทางเป้นหนุ่มที่แรงเยอะ และนิสัยดูขวางโลกพอสมควร

เขาจับข้อมือของฉัน แล้วลากให้ถอยออกมาจากประตู

"นี่สาวน้อย เธอจะเข้าไปทำไมน่ะฮะ? มีธุระอะไร ไม่รู้เรอะว่าที่นี่นน่ะ เคร่งเรื่องความปลอดภัยแค่ไหนน่ะ?"หนุ่มคนนั้นถามฉันด้วยน้ำเสียงกวนโอ้ย

เสียมารยาท! นี่ฉันอายุ 24 เชียวนะ! ฉันนึกในใจ

"ฉันจะมาสมัครABGค่ะ.."ฉันตอบด้วยน้ำเสียงที่น้อบน้อม

"หึ อย่างเธอน่ะหรอ ช่างเถอะ เอ้า เข้าไปสิ แล้วก็ฉันชื่อเพอร์เพิลเป็นม็อดหรือผู้ดูแลที่นี่ เธอควรจะรู้จักฉันไว้"เขาขยิบตาให้ฉัน ก่อนจะเปิดประตุหนักๆนั้น แล้วดันฉันเข้าไป

"ขอชมเธออย่างนึง ว่าเธอมาเช้าม๊ากมากเลยล่ะ"เขาบอกฉันก่อนที่ฉันจะเดินหันหลังให้เขาไป

ก้าวแรกที่ฉันเข้ามาที่นี่....

"นี่มันอะไรกันเนี่ย!!? ทำไมไม่มีใครมาเลย!!?"ฉันตกใจ และก็ไม่ได้ฉงนอะไรมาก ฉันเดินไปที่ทางเข้าตึก

เอ๋... แล้วชั้นของแอดมินนี่มันอยู่ตรงไหนนะ..? ฉันถามในใจ

"อืม... น่าจะชั้นบนสุด ชั้น7 ล่ะมั้ง"ฉันพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีใครอยู่เลย

ฉันเดินเข้าไปกดลิฟต์ และลิฟตืก็เปิดภายในเวลารวดเร็ว ฉันเดินไป และกดที่ปุ่มชั้น 7

หวืออ...

ฉันรู้สึกว่าลิฟต์ขึ้นไปไวมาก เพราะแปปเดียวก็ไปถึงชั้น 7 แล้ว

ฉันเดินออกมาจากลิฟต์ และเดินมาอยู่หน้าประตู ทำไมฉันถึงหยุดที่หน้าประตุแล้วไม่เข้าไปน่ะหรอ เชื่อสิ ก็เหมือนคุณกำลังจะเข้าห้องครูใหญ่น่ะแหละ

ก็อก...ก็อก

"เข้ามาสิ" เสียงเขาดูเป็นหนุ่มวัยกลางคน ซึ่งตรงกับฉันจินตนาภาพไว้เลยล่ะ

ฉันเปิดประตุเข้าไปด้วยท่าทางไปเก็งๆกังๆ

"หืม..... ดูเหมือนผมจะไม่เคยเห็นคุณนะ สาวน้อย โอ้วไม่สิ คุณผู้หญิง เธอมีธุระกับเรางั้นหรอ..."เขาพูดในน้ำเสียงที่ดูราบเรียบ

"ฉันมา....สมัครABGค่ะ.." ฉันพูดโดยเหงื่อท่วมหน้า ให้ตายเถอะ ห้องนี้มันเปิดแอร์ไม่ใช่หรอ

เขามองหน้าฉันครุ่หนึ่ง "หืม.... น่าสนใจดีนิ มานั่งนี่สิ"เขากวักมือมา ฉันนึกว่าเขาจะเป็นคนที่เคร่งขรึมซะอีก

ฉันเดินมานั่ง เขากดปุ่มอะไรบ้างอย่างที่โต๊ะเขา จากนั้น ฉันแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง

นี่มันหลุดมาจากหนังไซไฟกันหรือไง!?

จอโฮโลแกรมลอยขึ้นมาตรงหน้าเขา และข้างๆเขาอีกสองสามจอ เขาจิ้มนู่นนี่บนจอ และเลื่อนจอจอหนึ่งมาข้างหน้าฉัน

"เธอชื่ออะไรงั้นหรอ"เขาถาม อ่าห์ น้ำเสียงเขาดูเคร่งขรึม ฟังแล้วฟินดีจริงๆ

"คอร์เลอร์ปี้ มาร์เมล่าค่ะ.." ฉันตอบไป จากนั้นชื่อฉันที่กลับด้านตัวอักษร ก็ปรากฎบนจอนั่น

ฉันให้ข้อมูลตามที่เขาถามมาทั้งหมด ทั้ง อายุ การทำงาน ของที่ชอบ และพลังพิเศษ

"เอาล่ะ คราวนี้อยู่นิ่งๆนะครับ"

ฉันทำตามที่เขาบอก จากนั้นฉันรุ้สึกเหมือนว่าฉันถูกถ่ายรุป แย่จังนี่ฉันไม่รู้ตัวเลยหรอ

รูปของฉัน ถูกใส่ไปในจอ จากนั้น เขาก็กดปุ่มที่เหมือนจะเป็นคำว่า"ยืนยัน" จากนั้นเขาก็เลื่อนจอนั้นออกไป แล้วปิดมันทั้งหมด

"เอาล่ะ ตอนนี้คุณเป็นABGของเราTSM แล้วนะครับ ขอให้โชคดีและสนุกกับการต่อสู้"เขาพูด ฉันรุ้สึกหวั่นๆแปลกๆว่ามันจะเกิดเรื่องอะไรวุ่นวายๆ

"แล้วก็ ตอนนี้มีคนนึงมาที่นี่ล่ะ เขาอยุ่ที่ห้องซ้อม ไปทำความรุ้จักกับเขาสิ"เขาพูดแล้วยิ้มให้ ฉันพยักหน้ารับ

............................................................

"ห้องซ้อม งั้นหรอ..?"ฉันนึกคิดระหว่างที่จะลงลิฟต์ไปที่ชั้นสาม ซึ่งเป็นชั้นจะมีห้องซ้อมABGอยู่

ฉันเดินออกมาจากลิฟต์มันมีห้องแยกออกมาสองห้อง อีกห้องเป็นห้องพยาบาล และอีกห้องเป็นห้องซ้อมABG

ฉันเดินมุ่งหน้าไปเปิดประตูห้องซ้อม แสงสว่างจ้าออกมาจากห้อง

ฉันลืมตามาอีกที ก็เป็นห้อง ไม่สิ เป็นพื้นที่สีขาวที่กว้างมากๆ กว้างแบบไม่มีที่สิ้นสุด

"โอ้โห้!! กว้างจัง!!"ฉันเผลอลืมตัวตะโกนลั่น จากนั้นฉันก็เดินสำรวจ

"ฮัลโหล...? มีใครอยุ่มาย..?"

ตุ้บ! ตุ้บ! เสียงต่อยกับบ้างสิ่งอย่าง ดังเล็ดลอดมาที่หูฉัน ฉันหันไปทางเสียงนั้น

ฉันเห็น หนุ่มคนนึง หน้าดูแก่พอตัว อายุน่าจะซัก 20 ปี ผมสีดำขลับ เฉียงไปข้างหลัง ผิวขาวซีดเหมือนผี แต่ดูเป็นคนที่แข็งแรงมาก ดูจากกล้ามแขน

ดวงตาของเขาเป็นสีแดงเข้ม ดวงตาข้างขวาของเขามีรอยแผลเป็นอยู่ เขากำลังต่อยกระสอบทราย แต่ละหมัดของเขาดูหนักหน่วงมาก

สีหน้าของเขาดูจริงจัง และมีเหงื่อท่วม ท่าทางดูผ่านการต่อสู้เยอะพอดู

แต่นี่มัน.....

ยังกะนักสู้ในอนิเมะชัดๆ!!? แอรั้ยย โครตเท่เลยอ่า~~!!

ดูเหมือนฉันจะคิดในใจดังไปหน่อย เขาหยุดต่อย แล้วหันมาทางฉัน

ดวงตาทั้งสองข้างของเขาดูน่ากลัว แถมยังจ้องมาทางฉันอีก ส่งผลทำให้ฉันตัวแข็งทือไปทั้งตัว

"หืม..?"เสียงของเขาดูเย็นชา และเข้ม ฉันสะดุ้งอย่างรุนแรง

"ขอโทษค่ะ!! ฉันแค่เห็นคุณซ้อมอย่างตั้งใจอยู่ เลยอดใจที่จะหยุดดูไม่ได้.."ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ย..

"เด็กใหม่งั้นหรอ..?"เขาถาม เสียงของเขาทำให้ฉันสะท้านทั้งตัว

"คะ..ค่ะ!!"ฉันตอบไป

"มีพลังอะไรล่ะ..ไหนลอง แสดงให้ฉันดูหน่อยซิ.."ฉันรุ้สึกตกใจกับคำพูดนั้น

"พะ..พลัง.. อะ..เอ่อ.."ฉันรุ้สึกอายที่จะบอกมันออกไป

"บอกมาสิ!"เสียงเขาดูดุดันมากขึ้น ทำให้ฉันสะดุ้งและพูดมันออกมา

"พลังก็อปปี้ค่า!!?"ฉันตัวแข็งทือแบบสุดๆ

"หึ งั้นหรอ.. ไหนแสดงให้ฉันดูหน่อยสิ.."

พูดแบบนี้อีกแล้วหรอ..

"นายลองต่อยไปที่กระสอบทรายนั้นให้แรงที่สุดเท่าที่นายจะทำได้สิ แล้วฉันจะต่อยให้แรงเท่านาย"

เขาไม่ได้พูดอะไร แต่หันไปต่อยกระสอบทรายอย่างรุนแรงซึ่งฉันคิดว่า มันน่าจะแรงที่สุดสำหรับเขา เพราะมันทำให้กระสอบทราบหมุนติ้วๆไป 2-3 รอบ

ระหว่างนั้นฉันเปิดระบบดวงตาให้ก็อปปี้มัน แต่ว่า ฉันรู้สึกว่ามีไฟฟ้าช็อตที่ดวงตาฉันล่ะ..

เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!

ไฟฟ้าเกิดขึ้นรอบดวงตาของฉัน มันทรมาณยิ่งกว่าโดนไฟช็อตทั้งตัวซะอีก

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!"ฉันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

ในเสี้ยววินาทีนั้น ฉันเห็นว่าเขาวิ่งมาทางฉัน ก่อนที่สติของฉันจะดับวูบ แล้วสลบไป...

Chapter 2 : Ghost isn't a ghost


แก้ไขล่าสุดโดย ParRoMa เมื่อ Sun 4 Aug 2013 - 14:32, ทั้งหมด 1 ครั้ง

ParRoMa
Stick Killer
Stick Killer

Status :
Online
Offline

จำนวนข้อความ : 673
คำขอบคุณ : 23
Join date : 25/04/2012
: 16
ที่อยู่ : หอพักTSM/บ้านแถวๆทาวน์สแควร์ใจกลางเมือง และคฤหาสถ์อยุ่ตรงชานเมือง
Level :
3 / 103 / 10



ABG Character Profile
ABG Name: Corlerpy Marmela
Power: Knife & The copy eyes system
EXP:
244/2000  (244/2000)

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Diary of Corpy : ไดอารี่ของคอร์ปี้

ตั้งหัวข้อ by cherry882 on Sat 3 Aug 2013 - 9:29

อธิบายลายละเอียดของตึก TSM ได้อย่างละเอียดเลย!!!!!!! รอติดตามต่อนะขอรับ Like a Star @ heaven 

cherry882
Stick Killer
Stick Killer

Status :
Online
Offline

จำนวนข้อความ : 696
คำขอบคุณ : 23
Join date : 02/01/2012
: 18
ที่อยู่ : ห้องพักในตึก TSM
Level :
2 / 102 / 10



ABG Character Profile
ABG Name: Namine Arena / Katsune Acorma
Power: weapon summon(การอัญเชิญอาวุธ) /Chain soul (ลูกโซ่วิญญาณ)
EXP:
201/2000  (201/2000)

http://arena333@deviantart.com

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Diary of Corpy : ไดอารี่ของคอร์ปี้

ตั้งหัวข้อ by nan_flippy@hotmail.com on Sat 3 Aug 2013 - 10:14

สู้ๆนะเพลงเรารอติดตามตอนที่2อยู่จ๊ะ >W

nan_flippy@hotmail.com
Beginner Fighter
Beginner Fighter

Status :
Online
Offline

จำนวนข้อความ : 117
คำขอบคุณ : 48
Join date : 22/04/2013
: 17
ที่อยู่ : -
Level :
0 / 100 / 10



ABG Character Profile
ABG Name:
Power:
EXP:
25/2000  (25/2000)

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Diary of Corpy : ไดอารี่ของคอร์ปี้

ตั้งหัวข้อ by ParRoMa on Sat 24 Aug 2013 - 14:36

Chapter 1.2:


ก้าวมาถึงตอนนี้แล้วสินะ....(เหงื่อตก) ฉันคงต้องเล่าจนเมื่อยปากแน่ๆเลย

ตอนนี้จะถึงจุดสิ้นสุดของวันแรกที่ฉันก้าวเข้ามา ณ ที่TSM นี่

หวังว่าจะสนุกกันนะ แต่ยาวหน่อย ขอให้อย่าขี้เกียจอ่านล่ะ 555
..........................................................

Chapter : Ghost isn't a ghost

ฉันรู้สึกสะลึมสะลือเล็กน้อย เมื่อตื่นขึ้นมา แถมฉันยังไม่รู้ด้วยว่าที่ฉันอยุ่คือที่ไหน

แล้วตอนนี้ฉันรุ้สึกเจ็บปวดไปรอบดวงตาทั้งสองข้าง

ฉันค่อยๆลุก แต่ทันใดนั้นก็มีคนมาดันตัวให้ฉันนอนลง

"คุณยังไม่หายดี นอนก่อนเถอะครับ"เสียงของเขาดูอ่อนโยน แต่ว่าก็จริงๆน่ะแหละ ฉันยังไม่หายดี

ตอนนี้ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย มันพร่าเลือนมาก ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจที่จะนอนต่อ

.......................................................

ฉันตื่นมาอีกครั้ง เหมือนดวงตาของฉันจะกลับมามองเห็นได้ปกติแล้ว

ฉันลุกขึ้นมา พบว่าฉันนอนอยุ่บนเตียงสีขาว ฉันมองไปรอบๆ พบว่าที่ฉันนอนอยุ่ตอนนี้คือห้องพยาบาล

ตอนนี้ฉันรุ้สึกแปลกใจที่ห้องไม่เปิดแอร์ แต่เปิดหน้าต่างไว้ มีลมพัดเข้ามาเบาๆ ทำให้ฉันตอนนี้รุ้สึกปลอดโปร่งอย่างบอกไม่ถูก

"ตื่นแล้วหรอครับ อาการเป็นยังไง บอกหมอซิ"เสียงของชายที่พูดมาตอนแรก เขาเปิดประตูมาพร้อมกับ ชายผิวขาวซีดที่ฉันพบเมื่อตอนฉันอยุ่ในห้องซ้อม

"ดวงตากลับมามองได้ปกติแล้วล่ะค่ะ แต่ตอนนี้รุ้สึกมึนหัวนิดหน่อย"ฉันพูด พลางมองหน้าหมอคนนั้น ทรงผมเขาดูแปลกๆและปิดดวงตาอีกข้างไว้ เขาใส่ชุดกาวน์สีขาว ซ้อนทับกับเสื้อสีฟ้าอ่อน เขานั่งลงข้างๆเตียงฉัน และหยิบใบบางอย่างออกมาดู

"คอร์เลอร์ปี้ มาร์เมล่า เด็กใหม่ของพวกเราสินะ อาการที่เกิดขึ้นกับเธอก็ดูน่าสนใจไม่ใช่น้อย งั้นเดี๋ยวหมอไปหยิบของข้างนอกแปปนะ"
เขาเก็บใบนั้น ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

"......................"ฉันนิ่งเงียบ

"เป็นยังไงบ้างล่ะ เจ้าน่ะ?"เสียงห้วนๆของชายคนที่ฉันเจอครั้งแรก ถามขึ้นมา

"ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก.."ฉันตอบไปโดยพยายามไม่มองหน้าเขา..

"นึกว่าจะได้เจอพลังเจ๋งๆ ที่ไหนได้ หึ ดันมาเจอของพังก่อนซะได้.."เขาพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก ชวนโมโหจริงๆ ฮึ่ย...

"เพราะว่าฉันไม่ได้ใช้นานต่างหาก"ฉันรีบแก้ต่าง

"งั้นหรอ... แสดงว่าเจ้าเพิ่งมาได้ใช้เมื่อกี้นี้สินะ"เขาถามต่อ

"อะ...อืม"ฉันตอบไปอย่างหวั่นๆ

"เหมือน เจ้ากับข้า จะยังไม่ได้รู้จักกันสินะ.. เวลาจะความรุ้จักกับใครต้องถามชื่อสินะ.. เจ้าชื่ออะไรล่ะ.."เขาพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงเรียบๆอีกครั้ง

"ฉันชื่อว่า คอร์เลอร์ปี้ มาร์เมล่า.."ฉันตอบไป

"ชื่อยาวนะ... ข้าขอเรียกเจ้าว่า คอร์ปี้ ได้มั้ย.."

"ชื่อนั้นแม่ฉันเรียกนะ แต่ช่างเถอะ แล้วนายล่ะ?"

"ข้าชื่อ โกสต์ เดทเวอร์ล็อค.."

"ฉันชอบชื่อนายนะ"ฉันยิ้มให้เขา

"อืม.."เขาตอบมาด้วยเสียงราบเรียบ

"ว่าแต่ ฉันยังแสดงให้นายดูไม่จบเลยนะ ฉันอยากลองอีกครั้งน่ะ"ฉันยิ้มต่อ และลุกขึ้นจากเตียง

"ไปสิ... เดี๋ยวข้าจะตามไป"

"จ้ะ"ฉันยิ้มให้เขาอีกครั้ง ฉันรู้สึกเหมือนบุคลิคที่เย็นชาของเขาทำให้ฉันรู้สึกเอ็นดูเขาเป็นพิเศษ

เสร็จแล้วฉันจึงค่อยๆเดินออกจากห้องพยาบาล

ฉันเดินอย่างร่าเริง ซึ่งฉันเพิ่งสังเกตว่าห้องพยาบาลนี้อยุ่อีกชั้นจากห้องฝึกซ้อม

แต่ฉันก็ยังขี้เกียจเกินว่าจะเดินลงบันไดไป ฉันจึงกระโดดเดินไปอย่างร่าเริง แหม่ ก็คนมันอารมณ์ดี

แล้วฉันก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ฉันหยิบแว่นออกมาจากกระเป๋า และมองดูมัน

"โว๊ะ!! ถึงว่าทำไมตอนใช้มันถึงช็อต เพราะว่าไม่ได้ใส่แว่นนี่เอง"ฉันพูดอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหยิบแว่นและใส่ อาจจะเป็นเพราะความสามารถของแว่น เพราะมันทำให้ดวงตาของฉันดูรู้สึกสบายขึ้น และทำให้ฉันรู้สึกว่าเห็นชัดยิ่งขึ้นกว่าเดิม

"ฮ่าาาาา รู้สึกดีขึ้นแฮะ เอาล่ะไปกันต่อดีกว่า"และในวินาทีที่ฉันคิดจะเอื้อมมือไปกดลิฟต์..

"เอ้า! มีป้าที่ไหนมาทำอะไรแถวนี้เนี่ย"เสียงที่ดูร่าเริงดังขึ้นข้างหลังของฉัน คำทักทายของเขาทำให้ฉันรู้สึกฉุนแปลกๆ

ฉันรีบปั้นสีหน้ายิ้มแย้มใส่เขาอย่างทุลักทุเล "แหะๆ ฉันเป็นเด็กใหม่น่ะค่ะ กำลังจะลงไปชั้น 2"

ฉันมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า รูปร่างของเขาดูไม่ได้ล่ำสันมาก เขาใส่ผ้าคลุมสีน้ำตาลซีดคลุมตัวไว้ ทำให้ฉันไม่ค่อยเห็นรูปร่างของเขาได้ชัดเจนมากนัก แต่เห็นหน้าตาของเขาได้ชัดเจน เขามีดวงตาที่ดูแปลกประหลาด ดวงตาของเขาเป็นสีฟ้าทั้งหมด ส่วนตาขาวเป็นสีฟ้าอ่อนๆ ทำให้เห็นนัยน์ตาที่เป้นสีฟ้าเข้มๆได้ชัดเลย ทรงผมเขาดูยุ่งๆหน่อยๆ แต่เหนือสิ่งอื่นใด คือหมวกทรงตัวตลกมีสองสีแบ่งออกเป็นสีขาวอีกฝั่งสีแดง ทำให้เขาดูเหมือนตัวตลก แต่จากบุคลิตของเขา ฉันคิดว่าเขาน่าจะเป็นพ่อมดแหงๆ

"อะไรกันเนี่ย สองชั้นมันใกล้กันยิ่งกว่าแม่น้ำหลังตึกซะอีก รู้มั้ยแอดมินต้องจ่ายค่าไฟให้พวกเราตั้งล้านกว่าบาท
ลงบันไดกับผมดีกว่าม่ะ ผมจะลงไปพอดี จะได้ออกกำลังกายหน่อยๆ"เขาพูดดูติดตลกๆ ก่อนที่ฉันจะทันได้เรียบเรียงคำพูดของเขา
เขาก็จูงมือฉันลงมาบันได และเขาก้รีบลงไปทันที  แต่ว่า....

เขาเผลอซุ่มซ่ามพลาดลงบันได!

ฉันตกใจมาก แต่ทันใดก่อนที่เขาจะตกลงพื้น เกิดควันตู้มออกมาจากตัวเขา ปรากฏว่า เขาโผล่ออกมาข้างหลังฉัน

"ไงหล่ะ เลียนแบบลุงมา ฮ่ะๆ"เขาหัวเราะอย่างขบขัน ฉันก็พลางบ้าจี้หัวเราะตามเขาไปด้วย

"ฮ่ะๆๆๆ นายเจ๋งแฮะ เป็นพ่อมดหรอ?"ฉันยิ้มให้เขาแบบอ่อนโยน และยังติดขำอยู่

"โอ้ว ดูออกด้วยเราะ เหอๆ ผมชื่อ ปิเอโร่ เป็นสมาชิกABG ยินดีที่ได้รู้จักครับ"เขายิ้มอย่างเป้นมิตรก่อนจะยื่นมือมาให้ฉัน
ฉันมองหน้าเขา ก่อนจะจับมือเขาแบบโครตแน่น

"ฉันชื่อ คอร์เลอร์ปี้ มาร์เมล่า ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"ฉันยิ้มอย่างเป็นมิตรตอบกลับเขาเช่นกัน

"เฮ้ๆ ไม่ต้องพูดหวานๆขนาดนั้นก็ได้น่า เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ ปะ ไปกัน"เขากอดคอฉันอย่างร่าเริง ก่อนจะพาลงบันได

"นายนี่ เหมือนปิเอโร่จริงๆแฮะ ชอบสร้างเสียงตลกให้กับคนอื่น"ฉันขำพลางพูดไป

"โฮ่ เป็นครั้งแรกที่มีคนชมฉันแบบนี้แฮะ ยังไงก็ ขอบคุณนะคร้าบ เชิญครับ เลดี้ต้องไปก่อน"เขาเปิดประตูห้องซ้อมให้ฉัน

ตู้ม!!!!!!

มีน้ำอะไรสีเขียวๆไม่รู้พุ่งมาออกมาอย่างรุนแรง ด้วยสัญชาตญาน ฉันหลบทันอย่างหวุดหวิด แต่ก็ไม่พ้นโดนละอองน้ำนั้นกระเดนมา

"โอ้ย!"ฉันร้องออกมา พลางลูบมือที่ถูกน้ำนั่นกัด ดูจากสีแบบนั้นแล้ว

น้ำกรดแหงๆ!?

"นี่... จะปล่อยท่าไม้ตายหัดระหว่างอะไรหน่อยสิ.... ไม่รู้เรอะว่าเด็กใหม่กำลังมาน่ะ..."เสียงเย็นชาของโกสดังมาเป็นแบ็คกราวน์

"แฮะๆ ขอโทษคร้าบ สการ่าก็ เล่นอะไรก็ระวังบ้างเซ่!"เสียงอีกเสียง ดังลอดขึ้นมาตอบรับ

"ดูเหมือนจะมีคนรอป้าอยู่นะ เอ้า เข้าไปสิ"ปิเอโร่ผลักฉันเข้าไปในห้อง แล้วเขาก็เดินตามหลังฉันไป

รู้สึกไม่ดีเลยที่ต้องเดินนำกับคนที่เขารู้จักอะไรมากกว่าเราเนี่ย...

"โอ้ว เฮ้!! ทุกๆคน มีเด็กใหม่มาด้วยล่ะ!!"ปิเอโร่ตะโกนไปลั่นห้องฝึก

ฉันสะดุ้ง และเบิกตากว้าง เมื่อพบว่า มีคนกรูเข้ามาหาฉันเต็มไปหมด

เสียงของพวกเขาป่นเป้กันไปหมด

"เฮ้!!! เงียบกันก่อนได้มั้ย!!?"ฉันตะโกนลั่นด้วยความหงุดหงิด พวกเขาหยุดแล้วมองหน้าฉันแปลกๆ...

"โหวววววววววววววววว!!~~~~"จากนั้นพวกเขาก็ร้องเหมือนกับว่า'ยัยนี่แม่งกล้าว่ะ'อะไรทำนองนั้น..

ฉันรีบปั้นหน้ายิ้มแย้มแบบน่ารักๆเข้าไว้ แล้วทำเสียงให้ดูน่าสนใจ

"สวัสดีค่ะสมาชิกทุกๆท่าน ฉันชื่อว่า คอร์เลอร์ปี้ มาร์เมล่า ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักทุกๆคนค่ะ!"จากนั้นฉันก็โค้งเป็นการปิดท้าย

พวกเขาเงียบๆไปซักพัก ซุบซิบอะไรกันนิดๆหน่อยๆ ฉันทำอะไรแปลกๆไปรึเปล่า

แต่สิ่งที่ฉันคาดไม่ถึงได้เกิดขึ้นตามมา คือ มีผู้หญิงคนนึงเดินมาหาฉันแล้วบอกว่า

"พวกเราจะค่อยๆเรียนรู้เธอไปก็แล้วกันนะ"ฉันรู้สึกประหลาดใจกับคำพูดนั้น ทุกๆคนพยักหน้าพร้อมๆกันให้ฉัน ก่อนจะแยกตัวไปทำการซ้อมของตัวเอง

ฉันก็เพียงแค่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางห้อง จากนั้นโกสก็เดินมาหาฉัน ฉันรีบหันหน้ามาทางเขา

"อ่า! เดี๋ยวฉันจะทำให้นายดูเลยล่ะกันเนอะ! ความจริงตอนนายต่อยคราวนั้น ฉันก็อปได้ด้วยล่ะ ฮิฮิ!"ฉันพูดอย่างร่าเริงกับเขา

"อืม..."เสียงตอบของเขาดูเย็นชาจนน่าโมโห แต่ไม่รู้ทำไมมันถึงทำให้ฉันรู้สึกเอ็นดูเขา ฮ่าๆๆๆ

ก่อนที่ฉันจะตั้งท่าเตรียม ฉันได้ยินเสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นมา

'นี่หนูเด็กใหม่ดันไปคบกับเจ้าหมอนี่หรอเนี่ย....!' 'คิดผิดซะแล้วหนูเอ่ย...' เป้นผู้ชายสองคนเขายืนคุยกันเบาๆแต่น่าแปลกที่ฉันได้ยินชัดแจ๋ว ฉันทำสีหน้าแปลกใจไปใส่พวกเขา พวกเขาสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันำปซ้อมกันต่อ

"มีอะไรรึ..."โกสทักฉัน จนทำให้ฉันสะดุ้ง

"อะ..อ่า จ้ะ.."ฉันพูดแบบลึกลักๆ จากนั้นฉันก็ตั้งท่า และต่อยเข้าใส่กำแพงอย่างที่ฉันคิดว่ามันรุนแรง

เปรี้ยง!!!!!!!

ปรากฏว่า มันรุนแรงกว่าที่ฉันคิด ลมพุ่งออกมาอย่างรุนแรงด้วยแรงที่ฉันต่อย และเกิดแรงสั่นสะเทือนรอบๆตัวอย่างรุนแรง

แรงต่อยที่รุนแรงขนาดนั้น ถึงแม้ว่าฉันจะทำได้ แต่ว่ามันไม่ใช่แรงของฉัน ซึ่งมันรุนแรงมากจนฉันต้านพลังที่ปล่อยออกมาไม่อยู่และกระเดนออกมา แต่ฉันใช้แรงขาต้านกับพื้นไว้ได้ทำให้ไม่ล้ม แรงเสียดสีทำให้ควันเกิดตามที่ฉันถอยออกมา

"อูย.... แรงนายนี่เยอะดีแฮะ ฉันถึงกับต้านไม่อยู่เชียว ฮ่ะๆๆ"ฉันหัวเราะพลางปาดเหงื่อออก

"อืม...ดี.... ดูเหมือนเจ้าจะมีจุดอ่อนตรงที่ว่า ถึงแม้เจ้าจะก็อปพลังได้.. แต่มันก็ไม่ใช่ของเจ้าอยู่ดี... เช่นนั้น..
ทำให้เจ้าสามารถเสียหลักในการใช้พลังนี้เหมือนกัน.... หึ เหมือนจะเป็นพลังที่ไร้เทียมทาน แต่ก็มีจุดอ่อนที่มหันต์เหมือนกันสินะ..."
เขาพูดเหมือนวิจารณ์ ฉันพยักหน้างึกๆพลางร้องอ่อ และแน่นอนว่าฉันต้องไม่ลืมที่จะหยิบสมุดมาจด

"แต่หลังจากที่เจ้ากระเดนออกมา... เจ้าใช้ขาลงมาต้านได้.... ยากนะสำหรับการทำแบบนั้น..เจ้าเป็นผู้หญิงที่มีแรงขาเยอะกว่าแขนสินะ.... ต่างจากพวกผู้หญิงอื่นๆที่นี่...."เพียงดูแปปเดียว เขาก้สามารถเดาจุดแข็งจุดอ่อนของฉันได้ เป็นผู้ชายที่ช่างสังเกตดีจริงๆ

"อะ...อืม! ขอบคุณนะ!"ฉันยิ้มกว้างให้เขา แต่เขาก็ยังมองหน้าฉันด้วยสายตาน่ากลัวๆเหมือนเดิม

"เจ้า...ไม่มีอาวุธของตัวเองเลยเรอะ..."เขาเงยหน้ามาถามฉัน ฉันสะดุ้ง พร้อมทำหน้าอายๆ เพราะฉันลืมข้อนี้ไปซะสนิท!

"อ๊ะ! เออ..อ่า... ไม่มีหรอก.. ฉันไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย..."ฉันพูดพลางยักไหล่แบบสลดๆ ก็ฉันไม่ยักกะรู้นี่น่าว่า สมาชิกที่นี่ต้องมีอาวุธประจำตัวเอง

"หึ.... นักสู้น่ะ... มันต้องมีอาวุธประจำตัวกันทุกคน... นี่เจ้าเข้ามาที่นี่โดยที่เจ้าไม่รู้อะไรเลยหรอ...."เขายักคิ้วถามใส่ฉัน

"ก็...ก็...ฉันไม่รู้จริงๆนี่น่า..... ฉันเป็นแค่นักข่าวติงต็องๆคนนึงเท่านั้นเอง แฮะๆๆ"ฉันยิ้มแบบอายๆให้เขา

ตู้ม....!!

เขาผลักฉันเข้ากับกำแพง ก่อนที่ฉันจะตั้งตัวเอาเท้ามายันกั้น เขาพุ่งมาบีบคอฉัน

"อั่ก...! นายทำ....อะไรเนี่ย...!!"ฉันจับแขนของเขาดันออก ด้วยพลังของเขาที่ฉันก็อปมา

"เจ้าเป็นสายมาให้ใครรึเปล่า..!?"เขาถามฉันด้วยน้ำเสียงโหดเหี้ยม ฉันตอบด้วยสัญชาตญาน

"ฉันเป็นแค่นักข่าวของสถานีโทรทัศน์ที่อยู่ข้างๆตึกนายเอง!"ฉันเอามือปิดหน้า พร้อมเอานามบัตรของที่ทำงานฉันให้เขาดู

เขาหยิบมาดู แล้วคืนให้ พร้อมจ้องฉันราวกับจะกลืนกิน

"ยังไงข้าก็ไว้ใจเจ้าไม่ได้หรอกนะ..."ฉันพยักหน้าแทนคำตอบรับให้เขา

"งือ...งือ"ฉันเริ่มรุ้สึกกังวล ถ้าเขาจับได้ว่าฉันมาสมัครที่นี่เพื่อทำข่าว ฉันต้องโดนเขาฆ่าตายแน่ๆๆๆๆ~~~!!

"เอ้อ...! ฉันว่าฉันมีอาวุธนึง... ที่แม่ฉันให้มา...มันจะใช้ได้รึเปล่า...?"ฉันหยิบกล่องเหล็กสีเงินออกมา เปิดออกมา

มีมีดสั้นสีเงินดูแวววาวน่าจับตา ตัวด้ามเป็นสีทองอร่าม หน้าตามันดูเหมือนไม่ได้ถูกจับต้องมาเป็นร้อยปี

"ฟู่ว..... มีดนี้แม่ฉันให้มาโดยฝากไว้กับแม่น่ะ ฉันไม่รู้มันจะเอาไปทำประโยชน์อะไรได้ เลยเก็บไว้กับตัวมาตลอดโดยไม่ได้แตะต้องเลย เอาล่ะนะ..."ฉันหยิบมีดออกมาถือช้าๆ และจู่ๆให้ใบมีดยาวขึ้น แล้วมันก็หดไปเหมือนเดิม

"โอะๆ เหมือนมีดนี้ มันจะยืดความยาวได้แฮะ งั้นมันก็เป็นได้ทั้งมีดทั้งดาบเลยสินะ ฮ่ะๆๆๆๆ"ฉันถือมีดนั้นสองมือ พลางยิ้มให้เขา

พึ่บ! เขาต่อยใส่หน้าฉัน แต่ว่าฉันหลบได้ด้วยสัญชาตญาน

พึ่บ! ควับ! พึ่บ! พึ่บ! เขาต่อยใส่ฉันไม่ยั้ง แต่ไม่รุ้ทำไมฉันถึงหลบมันได้หมดเลย ส่วนฉันก็เผลอลืมตัว ถีบเข้าหน้าท้องของเขาเข้าอย่างจัง

ตูม!! เขากระเดนล้มลงกับพื้น

"โฮ่.... เหมือนเจ้าจะมีสัญชาตญานการหลบหลีกสูงมากเป็นพิเศษนะ...."เขายิ้มแบบที่ฉันเดาไม่ออกว่าเขายิ้มในอารมณ์ไหน

"ฮ่ะๆๆ ขอบคุ- ว้าย!"ในขณะที่ฉันจะกำลังจะยิ้มขอบคุณเขา ฉันถูกมือใครไม่รู้ดึงไป และถูกลากออกมาจากห้องซ้อม

"เฮ้ยๆๆๆๆๆ!! นี่นายดึงฉันออกมาทำไมเนี้ย!"ฉันถูกผู้ชายคนนึงดึงออกมาจากห้อง ทรงผมของเขาคล้ายๆโกส

เพียงแต่เขาใส่ชุดยาวที่คลุมเข้าทั้งตัว และมีดวงตาสีเขียว ดูเป็นคนเฮฮาและรักสนุก เขาจับไหล่แล้วถามว่า

"คิดไง ถึงไปคบกับเจ้านั่น!?"เขาเอาหน้ามาใกล้ๆฉัน

"กะ..ก็.... ไม่รุ้สิ.... ฉันว่าเขาก็ไม่ได้แย่หรือดูน่ากลัวขนาดที่ฉันจะคบไม่ได้นี่น่า... แล้วทำไ-อ็อฟ!! ปล่อยฉ้านนนนนน"
ฉันถูกลากลงลิฟต์ไปชั้นบน แล้วลากมาที่บาร์ ซึ่งมีสมาชิกABGเต็มไปหมด เขาลากฉันมานั่งข้างๆเขา และเพื่อนๆของเขา

"เจ้าไม่รู้หรอ ว่าเจ้านั่นอันตรายแค่ไหน!?"เขาถามฉันอีกครั้ง เห้ นี่โกสเป็นคนอันตรายขนาดนั้นเลยหรอ

"ฉะ...ไม่รู้... แต่ดูที่ฉันคุยกับเขา เขาก็ไม่น่าจะดูเลวร้ายขนาดนั้นนี่น่า..."ฉันพูดอย่างซื่อ เขากุมขมับ แล้วยื่นกามิกาเซ่มาให้ฉันดื่ม

"โหย..... เธอนี่ยังไม่รู้อะไรนะ... หมอนั่นน่ะ...ใครๆก็กลัวหมอนั่นทั้งนั้นแหละ ใครๆก็ไม่ชอบหมอนั่นทั้งนั้น
เพราะอะไรน่ะหรอ เพราะมันเป็น'ผู้ใช้วิญญาณ'ยังไงล่ะ แล้วอีกอย่างใครๆก็ลือกันว่า หมอนั่นน่ะฆ่าคนบริสุทธิ์เพื่อนำวิญญาณมาเพิ่มพลังให้ตัวเอง แล้วนิสัยหมอนั่นใครๆก้เหม็นขี้หน้าหมอนั่นทั้งนั้นแหละ จะมี'เนโรเซีย'น่ะแหละ ที่ไม่เป็นเหมือนคนอื่น เพราะสองคนนี้เขาเคยเป็นเพื่อนกันมาก่อน เวลามีเด็กใหม่มา หมอนั่นมักจะพยายามโจมตีเด็กใหม่เสมอ เธอระวังไว้ให้ดีล่ะ! อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!!"

จู่ๆก็มีหนุ่มคนนึงโผล่มาแทรกและร่ายยาวให้ฉันฟัง ฉันถึงกับเบิกตากว้าง ทำไมเขาถึงได้ดูอันตรายขนาดนี้นะ

แล้วเขาต้องการจะโจมตีฉันหรอ!? เขาต้องการจะฆ่าฉันงั้นหรอ!?

"นี่ๆ KnK นายไม่ต้องพูดขนาดนั้นก็ได้มั้ง เด็กใหม่เขาช็อกจนตาโตเป็นไข่นกกระจอกเทศแล้วเนี่ย"หนุ่มตาเขียวคนเดิมพูดกับคนที่น่าจะชื่อว่า'KnK'พลางหัวเราะที่หน้าฉัน

"อย่ากล่าวหากันปาวๆแบบนั้นสิ.. มันก็แค่ข่าวลือเท่านั้นแหละน่า เจ้าไม่จำเป้นต้องเชื่อก็ได้นี่น่า... เนาะเบอร์เซิร์ค ข้าว่าโกสดูเป็นคนดีนะ.."ชายอีกคนนึงที่นั่งข้างๆฉันพูดพลางมองหน้าลูกไฟที่ลอยปตุ้บป่องๆอยู่ข้างๆเขา ฉันหันไปมองลูกไฟด้วยสีหน้าประหลาดใจ

"นั่นสินะค่ะ... โกสเขาก็ไม่ได้ดูเลวร้ายมากขนาดนั้นนี่น่า... หน้าเขาฟ้องหรอ... พวกนายเหมือนเด็กแรดข้างๆบ้านฉันเลยแฮะ...."
ฉันเผลอพูดตรงๆ ใส่พวกเขาทั้งสาม พวกเขาหันมามองหน้าฉัน

"อุ้ย.. ฉันลืมตัว... ขอโทษค่ะ"ฉันพูดอย่างอายๆ

"อ่า... เหมือนพวกข้ายังไม่ได้จะแนะนำตัวให้เจ้ารู้จักสินะ ข้าชื่อ โกจิม่ะ"เขาพูดพลางขยิบตาให้ฉันอย่างเป็นมิตร

"ผมชื่อ KnK หรือ จะเรียกว่า พันนิชเออร์(Punisher)ยินดีที่ได้รู้จัก"หนุ่มอีกคนนึงโผล่มาข้างหน้าฉัน

ดวงตาของเขาเป็นสีม่วง และส่องแสงเรืองๆ

"ส่วนข้าชื่อ โลว คนที่นี่ส่วนใหญ่เรียกข้าว่า เบอร์เซิร์ค น่ะ ส่วนเจ้านี่ ชื่อ เบอร์เซิร์ค"เขายิ้มอย่างเป้นมิตรให้ฉัน พลางจับลูกไฟไปมา

"เดี๋ยวพวกข้าจะพาเจ้าทัวร์ที่นี่เอง เอาล่ะไปกันเถอะ!"โกจิม่ะจับข้อมือ และลากออกไปจากบาร์ ทำไมฉันถึงโดนลากตลอดเลยนะ...

แล้วจากนั้นโลว และKnKก็ตามฉันมาอีก

พวกเขาพาทัวร์ฉันไปทุกๆชั้นของตึก ตั้งชั้น 1-7 รวมทั้งดาดฟ้า แถมยังพาไปรู้จักสมาชิกที่นี่ด้วย พวกเขาต้อนรับฉันเป็นอย่างดี

ตอนนี้ฉันรู้จักแทบทุกคนที่นี่ พวกเขาพาฉันทัวร์ลานต่อสู้ รวมทั้งโม้ประวัติต่อสู้ของตัวเองด้วย ฮ่ะๆๆๆ พวกเขาดูน่ารัก และฉันรุ้สึกชอบพวกเขา

พวกเขาไม่ได้ต่างจากคนธรรมดาซักเท่าไรหรอก หลังจากที่พวกเราทัวร์กันจนถึงหอพัก พวกเขาพาฉันมาส่งที่หอพักชั้น 5 ห้อง 506
ซึ่งเหมือนจะเป็นห้องที่จัดเอาไว้สำหรับฉันพอดี เพราะมีป้ายชื่อของฉันติดไว้

"เอาล่ะ หวังว่าเจ้าจะสนุกกับวันนี้นะ พักผ่อนซะ พรุ่งนี้มีงานรอเจ้าอยุ่ โชคดี"โกจิม่ะโบกมือลาฉัน และเดินออกไปพร้อมกับKnKและโลว

ฉันมองไปรอบๆห้องของฉัน มันเป็นห้องที่ยังกะ...

ห้องสวีทในโรงแรม 5 ดาว!!?

ฉันตะลึงไปซักพัก ก่อนจะค่อยๆเก็บของของตัวเองลงในตู้เสื้อผ้าในห้อง

"เฮ้อ..... วันนี้เป็นวันที่เหนื่อยอีกวันสินะ.... อืม... ดูเหมือนว่าฉันอยากจะเคลียรห้องแล้วจัดใหม่ซักหน่อย.."ฉันบ่นพึมพำกับตัวเอง

พลางนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านๆมาในวันนี้ ฉันรู้สึกเหนื่อย แล้วอยากจะพักผ่อนขึ้นมาทันที

ฉันเดินไปนั่งที่โต๊ะ และหยิบสมุดเล่มปกสีแดงเข้มออกมา และโน็ตบุ๊ค

ฉันเปิดสมุดพลางเขียนเหตุการณ์ที่ฉันเจอมาในวันนี้

"วันที่ 25/04/2012
เป็นวันที่ไม่เหมือนกับวันอื่น และไม่ใช่วันที่น่าเบื่ออะไร ฉันได้มาเข้าร่วมกับThaistickman รู้ตัวอีกที
ฉันก็เข้ามาอยุ่ที่หอพักของที่นี่ แม่งยังกะโรมแรม 5 ดาว
ก้าวแรกที่ฉันกำลังเข้ามาในตึก ฉันเจอกับ'Purple'เขาเป็นผู้ชายที่ดูบึกบึนและเฮฮา แถมยังเป็นผู้ดูแลที่นี่ด้วย
ฉันว่าเขาเป็นคนที่น่าค้นหาดี ฉันหวังว่าจะได้คุยกับเขาอีก
ก้าวที่สอง น่าแปลกที่ฉันมาเช้าเกิน เพราะไม่มีใครอยู่เลย ฉันเดินเข้าไปลงทะเบียนABG(และเชื่อสิ ว่าฉันไม่ได้โกหก)
ได้เจอกับแอดมินปัจจุบันของที่นี่เขาชื่อว่า'Black'เป็นคนที่ดูสงบ น่าคบหาดี จากนั้นเขาแนะนำให้ฉันไปห้องซ้อมของที่นี่ด้วย
Ghost Deathwarlock เขาเป็นผู้ใช้วิญญาณ ดูเป็นคนน่ากลัว และไม่ค่อยน่าคบหาด้วย แต่ไม่รุ้ทำไม เพราะบุคลิคเย็นชา
ของเขา ทำให้ฉันรู้สึกว่าเขาเป็นคนที่น่าค้นหา น่าสนใจ และน่าเอ็นดูแปลกๆ 5555 ฉันเอาเขาเขียนลงสคริปข่าวแน่
ความจริงฉันพบว่าที่นี่มีสมาชิกABGเยอะกว่าที่คิด ฉันได้รุ้จักกับโกจิม่ะ โลว และKnK คิดว่าพวกเขามีชื่อที่แปลกดี(ฮา)
รวมทั้ง Piaro เขาเป้นคนน่ารักดี ตลกด้วย
วันนี้ฉันรู้สึกอ่อนเพลียอย่างร้ายแรง ฉันคงเขียนได้แค่นี้ล่ะ เดี๋ยวคงไปนั่งเขียนสคริปข่าวอีก ฝันดีนะไดอารี"


"..............."ฉันยิ้ม แล้วปิดสมุดเปิดโน้ตบุ๊คขึ้นมาเขียนสคริปข่าวจนถึงเที่ยงคืน

ฉันไม่ได้อาบน้ำ เพียงแค่เปลี่ยนชุด แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงที่แสนจะนุ่มนิ่มและเย็นสบาย

สิ่งที่ฉันคิดก่อนที่จะหลับปุ๋ยไปนั้นก็คือ....

"ถึงเขาจะชื่อว่า ผี แต่เขาก็ไม่ใช่ผี เสมอไป"

Chapter 2 : First mission er....Maybe have a ABG too.. What!??


แก้ไขล่าสุดโดย ParRoMa เมื่อ Thu 5 Sep 2013 - 18:20, ทั้งหมด 1 ครั้ง

ParRoMa
Stick Killer
Stick Killer

Status :
Online
Offline

จำนวนข้อความ : 673
คำขอบคุณ : 23
Join date : 25/04/2012
: 16
ที่อยู่ : หอพักTSM/บ้านแถวๆทาวน์สแควร์ใจกลางเมือง และคฤหาสถ์อยุ่ตรงชานเมือง
Level :
3 / 103 / 10



ABG Character Profile
ABG Name: Corlerpy Marmela
Power: Knife & The copy eyes system
EXP:
244/2000  (244/2000)

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Diary of Corpy : ไดอารี่ของคอร์ปี้

ตั้งหัวข้อ by อาต์ร on Sat 24 Aug 2013 - 20:25

อ่านสนุกมากเลย

_________________________
อ่านกฏหน่อยก็ดีนะครับ พอดีผมขี้เกียจเตือน อิอิ
http://thaistickman.0forum.biz/t1637-topic
____________________________________
สเตตัสตอนนี้:กำลังทำงานabg1 อย่างช้าๆ

อาต์ร
Moderator Art
Moderator Art

Status :
Online
Offline

จำนวนข้อความ : 392
คำขอบคุณ : 23
Join date : 06/06/2011
: 17
Level :
4 / 104 / 10



ABG Character Profile
ABG Name: ชาติชัย สุริยัน
Power: รักษาอาการบาดแผลได้
EXP:
401/2000  (401/2000)

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Diary of Corpy : ไดอารี่ของคอร์ปี้

ตั้งหัวข้อ by AquanaKnight on Sat 24 Aug 2013 - 20:45

รอติดตามต่อไปนะฮะ
//ปูเสื่อ

AquanaKnight
Beginner Fighter
Beginner Fighter

Status :
Online
Offline

จำนวนข้อความ : 200
คำขอบคุณ : 12
Join date : 29/07/2011
: 20
ที่อยู่ : ตึก TSM
Level :
4 / 104 / 10



ABG Character Profile
ABG Name: AquanaKnight
Power: เวทย์มนตร์
EXP:
382/2000  (382/2000)

http://thaistickman.0forum.biz/

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Diary of Corpy : ไดอารี่ของคอร์ปี้

ตั้งหัวข้อ by cherry882 on Sat 24 Aug 2013 - 22:25

หนุกสุดๆเลย อธิบายลายละเอียดได้จนมองเห็นเลย
ปล.อยากแจมงะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Like a Star @ heaven

cherry882
Stick Killer
Stick Killer

Status :
Online
Offline

จำนวนข้อความ : 696
คำขอบคุณ : 23
Join date : 02/01/2012
: 18
ที่อยู่ : ห้องพักในตึก TSM
Level :
2 / 102 / 10



ABG Character Profile
ABG Name: Namine Arena / Katsune Acorma
Power: weapon summon(การอัญเชิญอาวุธ) /Chain soul (ลูกโซ่วิญญาณ)
EXP:
201/2000  (201/2000)

http://arena333@deviantart.com

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Diary of Corpy : ไดอารี่ของคอร์ปี้

ตั้งหัวข้อ by nan_flippy@hotmail.com on Sun 25 Aug 2013 - 1:34

// นอนรอต่อไป

nan_flippy@hotmail.com
Beginner Fighter
Beginner Fighter

Status :
Online
Offline

จำนวนข้อความ : 117
คำขอบคุณ : 48
Join date : 22/04/2013
: 17
ที่อยู่ : -
Level :
0 / 100 / 10



ABG Character Profile
ABG Name:
Power:
EXP:
25/2000  (25/2000)

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Diary of Corpy : ไดอารี่ของคอร์ปี้

ตั้งหัวข้อ by ParRoMa on Sat 28 Dec 2013 - 16:56

Chapter 2:

อะแฮ่ม...! ไม่ได้เจอกันนานเลยน้าาาา พอดีเรากำลังยุ่งกับการทำนิตยสารอยุ่น่ะ
เลยไม่มีเวลามาเขียนเล่าให้พวกนายฟังเลยอ่ะนะ.... เอาล่ะ ตอนนี้ที่ฉันจะเล่านี่คือตอนที่
ฉันอยู่ไทยสติ้กแมนมาเป็นเวลา 1 อาทิตย์แล้ว และได้รับหน้าที่เป็นผู้รักษาข้อมูลของตึก
นอกจากเป็นABGด้วย แต่ว่าฉันยังไม่ได้ต่อสู้อะไรมาก ได้อยุ่นั่งหน้าคอมไปวันๆน่ะแหละตอนนั้น
นั่นทำให้คุณน้าของฉัน แอสโรมิน มาร์เมล่า ให้ของๆหนึ่งมาให้ฉันล่ะ จะเป็นอะไรน่ะหรอ ไม่บอกหรอก
อยากรู้ก็เลื่อนลงไปอ่านเลย! ฉันจะเริ่มเขียนเล่าอย่างจริงจังแล้วนะ!!
.....................................................................

Chapter 2 : Only one in Family

เวลา 8.00 am ยามเช้าอันสดใสของตึกTSM ฉันกำลังนอนหลับปุ๋ยอย่างสบายใจฉิบอยู่บนเตียงอันนุ่มนิ่มสบายตูด
ในห้องของฉันบนหอพักTSM แต่การหลับใหลนั้นก็ต้องจบลง เหมือนมีเสียงหัวเราะของThreshดังลั่น
ออกมาจากมือถือรุ่นซัมซุงโน็ต 3 ทำให้ฉันต้องลุกตื่นขึ้นมาพร้อมหยิบมือถือขึ้นมาดูด้วยความหงุดหงิดและงัวเงีย
"ใครโทรมาแต่เช้าว่ะ...."ฉันพยายามมองจอให้ชัดๆ

[คุณน้าสุดประเสิร์ฐศรี]

"อ้าวน้า... วันนี้วันอะไรว่ะ.. วันอาทิตย์หรอ..วันนี้ต้องไปเยี่ยมน้านี่น่า.."ฉันบ่นพึมพำกับตัวเอง แล้วกดรับทันที
"ฮัลโหลน้า... มีอะไร โทรมาแต่เช้าเลย..."
'แหม่ๆ เดี๋ยวนี้ไม่พูดอ่อนหวานด้วยแล้วหรอ ทำงานจนลืมน้าไปเลยล่ะสิ'
"ป่าวซะหน่อย... แค่เมื่อคืนนั่งปั่นนิตยสารจนดึกต่างหาก..."
'วันนี้มาหาน้าให้ไวเหมือนอาทิตยที่แล้วด้วยล่ะ แล้วเจอกันนะจ้ะ คอร์ปี้หลานรัก'น้าฉันพูดแค่นั่นแล้วก็ตัดสายทันที
"อะไรเนี่ย... โทรมาแค่เรื่องแค่นี้เองหรอ.. งั้นไปอาบน้ำกินข้าวดีกว่า.."ฉันยืนขึ้นจากเตียง พลางเกาหัวอย่างงัวเงีย
แล้วหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป

เวลา 9.30 am ณ ลานABG
ฉันกำลังจะเดินข้ามฟากเพื่อเข้าตึก พลางมองเหล่าABGที่กำลังทำความสะอาดลานกันอย่างแข็งขัน เพราะช่วงนั้นมี
ABGบ่อยมาก เห็นแล้วชักอยากเข้าไปช่วยซะจริง
"อ้าว อรุณสวัสดิ์คอร์เลอร์ปี้ จะไปไหนแต่เช้าเลยน่ะ"เสียงหนึ่งเรียกฉัน ฉันจึงหันกลับไปดู พบสาวผมเงิน ตาสองสี กำลังยืนถือไม้ถูพื้นโบกมือให้ฉันอยุ่
"อ้าว เนโรเซียจัง ไม่มีอะไรหรอก จะไปเยี่ยมญาติน่ะ ฉันไปเยี่ยมทุกวันอาทิตย์น่ะ"ฉันยิ้มให้
"ญาติของเธอหรอ? ไปด้วยได้มั้ย ฉันอยากรู้ว่าญาติคอร์ปี้จังเป็นยังไงน่ะ"เนโรพูดกับฉันด้วยสายตาที่เป็นประกาย
"เอาสิ ฉันยังไม่ได้บอกให้น้ารู้เลยว่า ฉันมาทำงานที่นี่แล้ว"
"ดีจัง งั้นคอร์ปี้มาช่วยกวาดลานกับฉันแปปนึง แล้วเดี๋ยวเราไปกันนะ"เนโรเซียเดินมายื่นไม้กวาดทางมะพร้าวให้ แล้วเดินกลับไปถูพื้นต่อ
"เอ่อ......................"ฉันยืนสตันครุ่หนึ่ง ก่อนจะลงไปกวาดส่วนด้านบนของลาน ในขณะที่เนโรถูตรงด้านล่างของลานที่กวาดแล้ว

ผ่านไป 5 นาที ลานกลับมาเงาวับ สะอาดเหมือนเดิม
"เฮ้อ..... เสร็จซักทีเนอะ เอาล่ะทุกคน เอาอุปกรณ์มาให้ฉัน แล้วฉันจะไปเก็บเอง"เนโรพูดเหมือนเด็กนักเรียนที่รับหน้าที่เก็บไม้พลองเวลาเรียนลุกเสือ
พลางรับอุปกรณ์จากคนอื่นๆ แล้วแบกด้วยแรงที่ผู้หญิงไม่น่าจะมีได้ เดินขึ้นไปตรงลิฟต์ขึ้นตึก ฉันเห็นดังนั้นจึงรีบเดินตาม
"โอ๊ะๆ ไม่ต้องตามมาเก็บด้วยก็ได้ เดี๋ยวเธอไปรอที่โต๊ะหินหน้าตึกดีกว่า"เนโรพูดพลางทำหน้าเกรงใจ
"ได้เลยจ้ะ ว่าแต่เนโรนี่แรงเยอะจังนะ..."ฉันพูดพลางมองอุปกรณ์ต่างๆทั้งไม้ถูพื้น ไม้กวาดทางมะพร้าวที่แค่แบกอันเดียวก็จะแย่แล้ว รวมทั้งถังน้ำต่างๆ
เธอสามารถแบกได้อย่างสบายด้วยมือข้างเดียว
"แหม่ๆ ชมแบบนี้ฉันก็เขินแย่สิ ฮ่ะๆๆ ไม่ขนาดนั้นหรอกมั้ง"เธอถ่อมตัวซะฉันรู้สึกหมั่นเขี้ยวพิลึก ก่อนจะเดินแยกทางกับเนโรในชั้น 2 ของตึกแล้วรีบเดินลงไปรอข้างล่างทันที

ผ่านไป 3 นาที ฉันก็ยังนั่งรออยู่หน้าตึก จนกระทั่งเห็นเนโรเดินมาคู่กับคนอีกคนนึง
"มาไวดีนิเนโร ว่าแต่พาใครมาด้วยน่ะ.."ฉันพูดกับเนโรจากระยะไกล จนกระทั่งเธอเดินเข้ามาใกล้จนเห็นคนที่เดินมาอีกคนชัด
"แหะๆ... พอดีโกสคุงเขาอยากมาด้วยน่ะ"เนโรพูด พลางจับไหล่ชายหนุ่ม ที่มีผมสีดำขลับ ผิวซีด ดวงตาสีแดง ที่่ใครๆก็ว่าน่ากลัว แต่สำหรับฉันไม่ใช่
เขาทำหน้านิ่งๆตามสไตล์เขา ไม่พูดไม่จาอะไร ฉันก็คิดไม่ออกเหมือนกันว่าเขาจะพูดอะไรในเวลาแบบนี้
"เอาล่ะ เราไปกันเถอะ โกสคุงไปกัน"เนโรพูดพลางเดินไป และฉันก็เดินออกไปตาม
"แล้วจะไปกันยังไงล่ะ..."โกสพูดถามฉันด้วยเสียงเข้มๆ ฉันตอบด้วยสีหน้าที่มีความสุข
"ไปกันด้วยรถฉันนี่ล่ะ"ฉันพูดพลางหยิบกุญแจมาสตาร์ทรถแลมโบกินี่สีแดงแรงสามเท่าคันโปรดของฉัน
"ว้าววววววววววว... แลมโบกินี่ โครตเฟี้ยวอ่ะ"เนโรพูดพลางกระโดดขึ้นไปนั่งตรงข้างๆคนขับ โกสก็เดินเข้าไปนั่งข้างหลัง
"คนมีเงินนี่ดีจังนะ.."โกสพูด พลางนั่งแบบเอาเท้ากายตรงกลางระหว่างคนขับ

"เงินทั้งหมดที่ฉันมี มันก็แลกมาด้วยหยาดเหงื่อของฉันทั้งนั่นแหละ! เอาล่ะไปกันเลย!!"ฉันเริ่มเข้าเกียร์ และเหยียบคันเร่ง 160 กิโมเมตรต่อชั่วโมง แล้วพุ่งออกจากตึกไปทันที
"วู้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"เนโรร้องด้วยความสะใจ ในขณะที่โกสทำหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"เอาล่ะจะเริ่มชะลอล่ะนะ"ฉันลดระยะคันเร่งลง ให้เหลือแค่ 80 กม./ชม. และเริ่มขับเข้าป่าตะวันตกของเมือง ซึ่งปกคลุมไปด้วยต้นสนเต็มไปหมด
"น้าของคอร์ปี้อยู่แถวนี้หรอ ในป่าเนี่ยนะ"เนโรพูดพลางตากลมมองทัศนียภาพรอบข้าง
"อือ ใช่แล้วจ้ะ เพื่อกันคนจะมาน่ะ"ฉันพูดโดยลืมว่าต้องเก็บเรื่องตัวเองไว้
"ห่ะ? ใครจะมา?"เนโรเลิกคิ้วถาม โกสที่นอนอยุ่เบาะหลังเลิกคิ้วมอง
"ไม่มีอะไรหรอก เดี๋ยวก็ใกล้ถึงแล้วล่ะ"ฉันรู้สึกตัวว่าพูดอะไรออกไป จึงพยายามพูดกลบเกลื่อน เกือบไปแล้วเชียว.. ฉันพูดออกมาได้ยังไงนะ คิดแบบนั้นได้ก็สะบัดหัว ตบหัวลงโทษตัวเองสองสามที
แล้วขับต่อไป
"......................"โกสมองฉันอยู่เงียบๆ
"เอาล่ะ ถึงแล้วล่ะจ้ะ"ฉันขับไปจนถึงบ้านไม้สีน้ำตาลอ่อนหลังขนาดกลางๆไม่ใหญ่มาก มีสวนเล็กๆที่ปลูกผลไม้ และดอกไม้ไว้หลายชนิดอยู่ตรงฝั่งซ้ายมือของบ้าน
"ว้าว บ้านน้าคอร์ปี้น่ารักจังนะ"เนโรกระโดดลงจากรถ พลางมองทัศนียภาพรอบๆ โกสก็ลงจากรถมาแล้วยืนกลอกตามองไปรอบๆ
"ฉันเคยอยู่ที่นี่น่ะ เอาล่ะ เดี๋ยวฉันจะเคาะประตูล่ะ"ฉันเดินขึ้นบันไดเข้าไปกำลังจะเคาะประตูบ้าน แต่เนโรวิ่งมาแย่งเคาะก่อน

ก็อก!ก็อก!

ฉันยืนสตั้น จากนั้นไม่นานฉันก็ได้ยินเสียงตึงๆอย่างรุนแรง จากนั้นประตูก็เปิดอย่างรวดเร็วจนฟาดเนโรออกไป
"คอร์ปี้!!"น้าของฉันยังไม่เป็นแปลง เธอยังติดกิ๊บสีฟ้า มีผมสั้นที่ยาวขึ้นจากอาทิตย์ที่แล้วนิดหน่อย และดวงตายังเป็นสีฟ้าครามเหมือนเดิม เธอมองหน้าฉันได้ครุ่นึงแล้วกอดฉันอย่างแรง
"น้าคิดถึงหนูจัง~"น้ากอดฉันแน่นเหมือนตุ๊กตา ฉันแทบจะหายใจไม่ออก
"อ่อก! น้าแอส เบาๆๆๆๆๆ!"ฉันเริ่มดิ้น เพราะมันแน่นมาก D:
"แหม่ ก็น้าคิดถึงหนูนี่จ้ะ! ว่าแต่พาใครมาน่ะ หน้าตาแปลกๆ"น้าแอสมินปล่อยฉันและหันไปมองโกสที่ยืนทำหน้ามืดนิ่งๆและเนโรที่เดินไปมาอย่างร่าเริง
"พวกเขาเป็นเพื่อนหนูเอง เดี๋ยวค่อยอธิบายให้น้าฟังนะ เอาล่ะหนูอยากกินทาร์ตผลไม้ฝีมือน้าจะแย่อยู่ล่ะ โกส เนโรจ้ะ เข้ามากันเถอะ"ฉันกวักมือเรียก แล้วเดินเข้าไป
บ้านนี้ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้ ยกเว้นโซฟาที่เป็นสีกรมท่า ที่เหลือทำจากไม้หมด และประดับตกแต่งรอบๆบ้านด้วยดอกสุมิเระสีม่วง และดอกทิวลิปหลากสีทำให้บ้านดูน่ารัก
บ้านนี้มีห้องแค่สี่ห้อง ห้องน้ำ ห้องนอนเล็กๆ และห้องนั่งเล่นที่อยู่ส่วนหน้าเลย และห้องครัวที่รวมกับห้องนั่งเล่นโดยกั้นด้วยรั้วไม้ที่สูงติดกับเพดาน

"บ้านนี้น่ารักจังเลยค่ะ"เนโรยิ้ม แล้วมองไปรอบๆ
"ฝีมือหลานน้าแต่งทั้งนั้นแหละ ใช่มั้ยคอร์ปี้"น้าแอสมินพูดพลางขยี้หัวฉันอย่างเอ็นดู
"แหม่ แต่น้าเป็นต้นคิดนี่น่า หนุแค่จัดองค์ประกอบให้ดีขึ้น"ฉันพูดถ่อมตัวเล็กน้อย พลางเกาหัวแบบอายๆ
"เอาล่ะ พวกหนูนั่งรออยุ่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวน้าจะเอาทาร์ตผลไม้มาให้"น้าแอสมินยิ้มหวานให้พลางหมุนตัวติ้วๆเข้าไปในครัว
"ยังไฟแรงเหมือนเดิมจริงๆแฮะ"ฉันพูดพลางมองน้าให้ครัว แล้วนั่งเท้าคางอยู่บนโซฟา
"น้าของคอร์ปี้ดูใจดีจังเนอะ"เนโรหัวเราะ
"อือ......"ฉันฉีกยิ้มตอบ
"มีอะไรงั้นรึ...?"โกสถามด้วยน้ำเสียงที่น่ากลัวกว่าเดิม จนฉันสะดุ้ง
"ไม่มีอะไรหรอก แฮะๆ"ฉันหันมาฉีกยิ้มตอบ พลางชูสองนิ้วเพื่อแสดงกลบเกลื่อนว่าไม่เป็นอะไร
"................"โกสจ้องหน้าฉัน จนฉันขนลุกและหันหน้าหนีไป
"มาแล้วจ้ะ ทาร์ตสตอเบอรี่ร้อนๆอบอุ่นจากเตา"น้าแอสมินเดินออกมาจากครัว พร้อมจานที่ใส่ทาตร์ผลไม้ต่างๆไว้เต็มจาน แล้วเอามาวางไว้ตรงโต๊ะหน้าโซฟาที่เรานั่งอยุ่
"เดี๋ยวน้าจะไปเอาโกโก้ร้อนๆแก้หนาวมาให้นะ ช่วงนี้ฤดูหนาวแล้ว คงหนาวกันสินะจ้ะ"น้าแอสมินกำลังจะเดินกลับเข้าไปในครัว แต่ฉันตัดสินใจที่จะห้ามไว้
"เดี๋ยวหนูไปเอาให้ดีกว่าค่ะ"ฉันพูดแค่นั้น กดน้าให้นั่งลง แล้วเดินเข้าไปในครัว
"เรานินะ... พวกเขายังไม่รู้จักเราดี... อย่าไปบอกอะไรให้พวกเขารู้มากจะดีกว่า...."ฉันพูดพึมพำ พลางตักโกโก้ใส่แก้วกระเบื้อง และจัดการทุกอย่างจนเสร็จ นำแก้วใส่ถาดแล้วถือมา

"นี่จ้ะ มาแล้ว~~กินกันตามสบายเลยจ้ะ"ฉันวางถาดลงบนโต๊ะ หยิบของตัวเองขึ้นมา
"เออนิ คอร์ปี้ ทำไมหนุใส่แว่นล่ะ ร้อยวันพันปีไม่เคยจะใส่"น้าแอสพูดพลางมองแว่นที่ฉันใส่
"เออใช่ ลืมเลย งั้นหนูจะเล่าให้ฟังนะ"ฉันวางแก้ว แล้วเริ่มเล่าเหตุการณ์

ผ่านไปประมาณ 10 นาที อันที่จริงเล่าเสร็จตั้งแต่ 5 นาทีแรกแล้ว แต่ที่เหลือฉันก็บ่นๆเรื่องต่างๆที่TSMน่ะแหละ
"แบบนี้หนูก็ได้ทำตามสัญญาแม่แล้วล่ะสิ เออใช่! ไหนๆหนูก็กลายเป็นนักสู้ไปแล้ว น้ามีของอะไรจะให้ รอแปปนะ!"น้าแอสมินพูด แล้ววิ่งเข้าไปในห้องนอน

"เล่นเผาข้าซะหมดเปลือกเลยนะ.."โกสพูดแล้วทำหน้าหงุดหงิดใส่
"แหม่ นานๆทีจะได้มาเมาส์แหลกกับน้านี่นะ มาทำงานในเมืองไม่ค่อยได้คุยเยอะๆกับใครน่ะ"ฉันพูดพลางยิ้มอย่างมีความสุข
"ทำไมล่ะ? เธอคุยกับพวกเราก็ได้นี่น่า"เนโรพูดพลางทำหน้าสงสัย
คำพูดนั้นทำให้ฉันชะงัก จนเงยหน้ามามองพวกเขา ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าคำพูดของพวกเขามาดูจริงจังและจริงใจซะเหลือเกิน... แต่ไม่ได้.. เราจะกลับไปซ้ำรอยอีกไม่ได้
ฉันจะไม่ไว้ใจใครง่ายๆอีก.... ฉันเริ่มก้มหน้าเงียบ และเริ่มสับสน

"...........ฉัน.....ก็ปกติฉันก็ไม่ค่อยมีเรื่องอะไรคุยมากอยุ่แล้วล่ะ ฮ่ะๆๆๆๆ"ฉันฉีกยิ้มหลอกพวกเขาอีกครั้ง
"เจ้าไม่ไว้ใจพวกข้าอย่างนั้นหรอ..?"โกสถามฉันด้วยน้ำเสียงเย็นชาขึ้น ฉันพยายามตั้งสติและพูดเหมือนไม่มีอะไรทั้งนั้น
"ไว้ใจสิ! ฉันไว้ใจพวกนายอยู่แล้ว! ฉันพูดจริงนี่น่า แต่ล่ะวันไม่ค่อยมีอะไรมากอยู่แล้ว พวกนายก็เห็นนิ
ฉันก็นั่งอยู่หน้าคอมทั้งวันนี่นะ จะมีอะไรคุยล่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ"ฉันพยายามกลบเกลื่อนสุดชีวิต จนกระทั่งฉันเห็นสีหน้าที่ดู
เย็นลงจากทั้งสอง จึงรู้ว่าตัวเองแถและกลบเกลื่อนสำเร็จ นั่นสินะ เราเก่งเรื่องนี้นี่น่า

"เอาล่ะ เจอล่ะ!"น้าแอสมินเปิดประตูออกมา พร้อมกล่องสีเทาเข้มแวววับ จับแล้วรู้สึกเย็น ไม่ใช่เย็นเพราะอากาศ แต่เหมือนเย็น
เพราะพลังอะไรบ้างอย่างมากกว่า ก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง มันเป็นความรู้สึกน่ะนะ
"อะไรอ่ะ น้า กล่องสวยจัง"ฉันหยิบกล่องมาถือแล้วดูลวดลายของมันด้วยดวงตาเป็นประกาย
กล่องสีเทาที่สลักลายไม้เลื่้อยอย่างสวยงาม และสลักชื่อเอาไว้ ซึ่งมันเป็นชื่อของฉันเอง
"มันเป็นของแม่ของหนูน่ะจ้ะ เธอบอกว่าเธอได้มาจากคนในตระกูลคนนึงน่ะ หนูเปิดดูสิ แม่หนูไม่เคยเปิด
เพราะ เธอคิดจะให้หนูนี่ล่ะจ้ะ"น้าแอสมินยิ้ม ฉันมองกล่องด้วยสีหน้าที่ดูสงสัยเล็กน้อย
"ของแม่หรอ...."ฉันมองมัน ก่อนจะเปิดกล่องขึ้นมา
"ว้าว..... มีดงั้นหรอ.."ฉันมองมีดเหมือนถูกมันกลืนเข้าไป เพราะคมดาบสีเงินงดงาม ด้ามเป็นสีทองทร่าม
มันไม่ได้มีรายละเอียดอะไรมาก แต่กลับงดงามอย่างน่าประหลาด ฉันมองไปที่ตัวอักษรที่สลักไว้ตรงมีด
มันเขียนว่า"อนาคลัสมอส"
"'อนาคลัสมอส'....? ชื่อของมีดนี้หรอค่ะ"ฉันมองมีดที่อยุ่บนกล่องด้วยตาอันเป็นประกาย
"น่าจะใช่ล่ะจ้ะ มีดนี้มันอันตรายมากนะ น้าแนะนำให้หนูปิดก่อนเถอะจ้ะ"น้าแอสมินจับมือฉันดันให้ปิดกล่อง

หลังจากนั้น 10 นาที เราคุยด้วยหันนิดหน่อย จากนั้นน้าห่อทาร์ตผลไม้กล่องแยกให้สามกล่อง ให้ฉัน เนโร และโกสแล้วบอกลา
"น้าชอบพวกหนูจัง อาทิตย์หน้าพาคนใหม่ๆมาหาน้าบ่อยๆล่ะ เออนิ เนโรจ้ะ น้าให้นะ"น้าแอสมินเดินมาให้ช่อดอกไม้สุมิเระกับเนโร
"ขอบคุณค่ะ!"เนโรยิ้มให้ น้าเดินกลับมาที่หน้าประตูแล้วโบกมือให้
"บ๊ายบายนะจ้ะเด็กๆ"น้าแอสมินยิ้มอย่างมีความสุข
"เอาล่ะ ได้เวลากลับล่ะ ไปกันเถอะ"คอร์ปี้สตาร์ทรถอีกครั้ง แล้วทั้งสามก็เดินทางกลับTSM

คงมีอะไรสนุกๆรอให้ทำอยู่แน่นอนล่ะ!


แก้ไขล่าสุดโดย ParRoMa เมื่อ Sun 2 Feb 2014 - 14:59, ทั้งหมด 1 ครั้ง

ParRoMa
Stick Killer
Stick Killer

Status :
Online
Offline

จำนวนข้อความ : 673
คำขอบคุณ : 23
Join date : 25/04/2012
: 16
ที่อยู่ : หอพักTSM/บ้านแถวๆทาวน์สแควร์ใจกลางเมือง และคฤหาสถ์อยุ่ตรงชานเมือง
Level :
3 / 103 / 10



ABG Character Profile
ABG Name: Corlerpy Marmela
Power: Knife & The copy eyes system
EXP:
244/2000  (244/2000)

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Diary of Corpy : ไดอารี่ของคอร์ปี้

ตั้งหัวข้อ by Finale on Sat 28 Dec 2013 - 17:23

ไม่ค่อยได้อ่านอะไรยาวๆ เท่าไหร่ แต่อ่านไปๆมาๆ เพลินดีนะครับ เผลออ่านจนจบเลย -3-

Finale
Beginner Fighter
Beginner Fighter

Status :
Online
Offline

จำนวนข้อความ : 136
คำขอบคุณ : 5
Join date : 29/06/2013
: 18
Level :
4 / 104 / 10



ABG Character Profile
ABG Name: F]I[NALE
Power:
EXP:
303/2000  (303/2000)

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Diary of Corpy : ไดอารี่ของคอร์ปี้

ตั้งหัวข้อ by cherry882 on Sat 28 Dec 2013 - 18:53

เป็นน้าที่น่ารักจังแหะ
ปล.อยากแจมงะ OwO

cherry882
Stick Killer
Stick Killer

Status :
Online
Offline

จำนวนข้อความ : 696
คำขอบคุณ : 23
Join date : 02/01/2012
: 18
ที่อยู่ : ห้องพักในตึก TSM
Level :
2 / 102 / 10



ABG Character Profile
ABG Name: Namine Arena / Katsune Acorma
Power: weapon summon(การอัญเชิญอาวุธ) /Chain soul (ลูกโซ่วิญญาณ)
EXP:
201/2000  (201/2000)

http://arena333@deviantart.com

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Diary of Corpy : ไดอารี่ของคอร์ปี้

ตั้งหัวข้อ by blackeye on Sat 28 Dec 2013 - 19:43

โหะๆ นึกว่าจะไม่กลับมาแต่งซะแล้วสิ

รู้สึกว่าคอร์ปี้จะเป็นคนที่มีความลับมากเลยนะเนี่ย Neutral

blackeye
Beginner Fighter
Beginner Fighter

Status :
Online
Offline

จำนวนข้อความ : 186
คำขอบคุณ : 12
Join date : 05/05/2012
: 16
ที่อยู่ : Thaistickman
Level :
0 / 100 / 10



ABG Character Profile
ABG Name: Chidori Tsubaku
Power: Electric Control
EXP:
20/2000  (20/2000)

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Diary of Corpy : ไดอารี่ของคอร์ปี้

ตั้งหัวข้อ by ParRoMa on Sun 2 Feb 2014 - 15:19

ลงแล้วววววววววววววววววววววววววววววว

ParRoMa
Stick Killer
Stick Killer

Status :
Online
Offline

จำนวนข้อความ : 673
คำขอบคุณ : 23
Join date : 25/04/2012
: 16
ที่อยู่ : หอพักTSM/บ้านแถวๆทาวน์สแควร์ใจกลางเมือง และคฤหาสถ์อยุ่ตรงชานเมือง
Level :
3 / 103 / 10



ABG Character Profile
ABG Name: Corlerpy Marmela
Power: Knife & The copy eyes system
EXP:
244/2000  (244/2000)

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Diary of Corpy : ไดอารี่ของคอร์ปี้

ตั้งหัวข้อ by Finale on Sun 2 Feb 2014 - 15:47

อ่านเพลินดีครับ *0*

Finale
Beginner Fighter
Beginner Fighter

Status :
Online
Offline

จำนวนข้อความ : 136
คำขอบคุณ : 5
Join date : 29/06/2013
: 18
Level :
4 / 104 / 10



ABG Character Profile
ABG Name: F]I[NALE
Power:
EXP:
303/2000  (303/2000)

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Diary of Corpy : ไดอารี่ของคอร์ปี้

ตั้งหัวข้อ by cherry882 on Sun 2 Feb 2014 - 17:33

หนุกแถมโมเอะดีนะขอรับ
รอ.อ่านต่อนะขอรับ

cherry882
Stick Killer
Stick Killer

Status :
Online
Offline

จำนวนข้อความ : 696
คำขอบคุณ : 23
Join date : 02/01/2012
: 18
ที่อยู่ : ห้องพักในตึก TSM
Level :
2 / 102 / 10



ABG Character Profile
ABG Name: Namine Arena / Katsune Acorma
Power: weapon summon(การอัญเชิญอาวุธ) /Chain soul (ลูกโซ่วิญญาณ)
EXP:
201/2000  (201/2000)

http://arena333@deviantart.com

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: Diary of Corpy : ไดอารี่ของคอร์ปี้

ตั้งหัวข้อ by blackeye on Mon 3 Feb 2014 - 22:18

ผมรู้สึกได้ถึงความหื่นสมาร์ทของเจ้ามีดคนาคลัสมอส (ชื่อเรียกยากแหะ) ได้อย่างชัดเจน

blackeye
Beginner Fighter
Beginner Fighter

Status :
Online
Offline

จำนวนข้อความ : 186
คำขอบคุณ : 12
Join date : 05/05/2012
: 16
ที่อยู่ : Thaistickman
Level :
0 / 100 / 10



ABG Character Profile
ABG Name: Chidori Tsubaku
Power: Electric Control
EXP:
20/2000  (20/2000)

ขึ้นไปข้างบน Go down

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน

- Similar topics

 
Permissions in this forum:
คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ